Artikelen, Politiek

Waarom onze tijd niet anders is dan voor de Franse Revolutie

Ik overhoorde laatst mijn dochter voor een toets over de Franse koningen, hoeveel bezit ze hadden en hoe arm het volk was. Haar geschiedenisboek deed alsof we nu in een andere tijd leven, waarin alle mensen genoeg hebben om van te leven. Een protest van vrouwen die om brood vragen – waar de Franse Revolutie mee begon – zou niet meer nodig zijn.

Toen realiseerde ik me dat dit helemaal niet waar is. Er zijn talloze mensen – ook in Nederland – die niet genoeg geld hebben om hun dagelijks eten te kopen en dat vinden we volstrekt normaal. Daar zijn de voedselbanken toch voor, is de redenering. De gemiddelde burger verwacht dat als hij maar hard genoeg zijn best doet je genoeg geld zal hebben om van te leven. Word je onverhoopt werkeloos of ziek dan zorgt de overheid voor je.

Maar dit gaat in veel gevallen niet op. Denken dat je met je best doen altijd zal slagen is een verzinsel dat het systeem je op de mouw spelt. Onze samenleving is een voortdurende concurrentiestrijd om zogenaamd schaarse producten, zoals een baan, een huis en genoeg geld om van te leven. Niet iedereen heeft daarin dezelfde kansen.

Word je in een arm gezin geboren, dan heb je al een achterstand. Hetzelfde geldt voor je achtergrond: Marokkaanse Nederlanders staan lager in de hiërarchie dan hun witte soortgenoten. En ook vrouwen zijn nog steeds slechter af dan mannen: ze krijgen minder loon voor hetzelfde werk, hebben vaker laag betaalde banen en steken nog steeds veel meer tijd in het huishouden, het verzorgen van de kinderen en mantelzorg.

Word je werkeloos, ziek of ga je scheiden, dan is het maar afwachten of er een overheid is die je opvangt. In ons land is al jaren een schrijnend tekort aan sociale huurwoningen. Ik stond zelf in Amsterdam 17 jaar op de wachtlijst, maar ook in Purmerend en Hilversum kun je twaalf jaar wachten. Uitkeringeninstantie UWV is een soort Russisch roulette. Ook al ben je echt ziek, het is maar afwachten of deze organisatie dezelfde mening heeft. Onzichtbare aandoeningen zoals burn-out, depressie of chronische klachten door een hersenschudding worden in veel gevallen weggezet als aanstellerij. Zoek het zelf maar uit, is dan de boodschap.

Intussen leeft 1 procent van de wereldbevolking in oneindige luxe, die ze weigeren te delen met hun medemens. Bill Gates is al een weldoener als hij de helft van zijn vermogen aan goede doelen geeft, na eerst met opdringerige en dure Microsoft-producten dit geld van de gewone burger te hebben afgepakt. En het is mij ook een raadsel waarom ons koningshuis zo rijk is en daar bovenop ook nog een gigantisch inkomen van de staat krijgt. Het is eenvoudigweg niet rechtvaardig dat het grootste deel van de wereldbevolking een zware strijd levert voor het bestaan, terwijl een klein aantal superrijken van gekkigheid niet weet wat ze moet doen.

Ik stel daarom een samenleving voor waarin niet Zonnekoning Lodewijk XIV alle macht en weelde heeft, maar waar mensen eerlijk met elkaar delen. In tegenstelling tot wat het systeem ons wil doen geloven is er namelijk genoeg voor iedereen, als je niet meer neemt dan je nodig hebt. Eten en woningen zouden gratis moeten zijn. Dan kan iedereen gewoon gaan doen wat die echt leuk vindt, in plaats van je dagen uit te zitten in een slavenbaan, waarbij je ene hand het loon ontvangt en je andere hand het direct weer moet uitgeven. Elk mens heeft recht op liefde en geluk.

Artikelen, Paranormaal, Politiek

Hoe de donkere kant onze wereld bestuurt

Door de angst voor het coronavirus is er veel extra voeding voor negatieve entiteiten. Dat zijn zielen die na hun dood het aardse systeem niet verlaten. Als deze geesten negatief zijn ingesteld, dus een lage frequentie hebben, dan voeden ze zich aan de angst en woede van nog levende mensen. En des te meer energie deze spoken hebben, des te meer kracht ze hebben om voorwerpen te verplaatsen en mensen te manipuleren.

Tijdens de lockdown kreeg ik tot mijn schrik te maken met een heuse poltergeist die om 10 uur ‘s avonds pal naast mij spullen op de grond gooide. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Een voorwerp dat zich in mijn huis vanzelf verplaatst, daar kijk ik niet meer van op. Maar dat dit in mijn bijzijn gebeurt, was nieuw. Gelukkig kan ik dan direct de hulp van medium en ghostbuster Johannet van Hasz (http://innergiek.nl/) inroepen. We bleken met een Schotse piloot William uit de Tweede Wereldoorlog te maken te hebben. Hij was toentertijd een dubbelspion. Zijn vrouw, die met zijn familie al boven bij het Licht stond te wachten, had nog een appeltje met hem te schillen. Door de angstige oorlogsenergie van mijn buurtbewoners was hij veel sterker geworden.

Dit soort negatieve entiteiten kunnen naast het verplaatsen van voorwerpen ook invloed uitoefenen op het energieveld van nog levende mensen. Veel van ons hebben namelijk door traumatische gebeurtenissen zielsdelen verloren. Dit verschijnsel kun je vergelijken met het leeg komen te staan van appartementen in een flatgebouw. Die kunnen worden gekraakt door rondzwervende geesten op zoek naar manieren om nog enige invloed op het aardse leven te hebben.

Deze zich aan woede en angst voedende spoken hangen ook vaak bij cafés rond, want alcohol en drugs maken je energieveld toegankelijker voor invloeden van buitenaf. Je zet bij wijze van spreken de voordeur van je huis open en zo kan er tijdelijk worden meegestuurd. Een zachtaardig iemand krijgt op zo’n moment bijvoorbeeld een zeer agressieve persoonlijkheid. Die emoties komen niet voort uit de ziel – iemands basis – maar van een kwaadaardige persoon zonder lichaam in hetzelfde energieveld. Als je deze groep entiteiten kunt aansturen, dan heb je macht. En zo zet de donkere kant ze ook in.

Sowieso mikt de donkere kant op je ‘Room 101’, wel bekend uit het boek 1984 van George Orwell. Als je iemand wilt treffen richt je je pijlen op de psychisch zwakste, meest beschadigde plek. Dat kan de grootste angst zijn (dat is de martelkamer in 1984) of gebeurtenissen die die persoon het meest zullen raken, bijvoorbeeld het weggaan of overlijden van een geliefde. De donkere kant probeert je ten gronde te richten door je wanhopig en overstuur te maken; het liefst depressief. Jouw zelfmoord is hun ultieme victorie. Dan hebben ze van jou als persoon geen last meer en is er weer een bedreiging voor hun systeem uit de weg geruimd.

De donkere kant werkt met paranormaal hoog begaafde mensen, die met deze negatieve entiteiten kunnen communiceren. Dit kan elk bekwaam medium. Deze geesten worden ingezet als spion en om mensen bang te maken. Personen die een negatieve entiteit in hun energieveld hebben worden afgestuurd op iemand die moet worden lastiggevallen. Het is ook mogelijk dat deze negatieve geest door de donkere kant wordt ingeruild voor een nog sterkere kwaadaardige entiteit. Des te groter de kans op schade voor de mens die wordt aangevallen.

Het goede nieuws is dat er ook heel veel sterke, goede geesten zijn. Er lopen nu zelfs geïncarneerde engelen en aartsengelen op aarde rond. Dit zijn de mensen die met hun gidsen en de Bron revolutie gaan maken op deze planeet. Het kapitalistische systeem vernietigt de aarde en houdt de mensheid als slaaf. Maar welke listen (een virus, bijvoorbeeld) de donkere kant ook verzint om haar macht te behouden, we gaan met zijn allen het Aquarius-tijdperk in. Het grote lijden is voorbij en het leven wordt beter. De aarde is op dit moment bezig haar frequentie te verhogen en elke persoon mag gaan kiezen: voor de donkere kant of het Licht.

Het is overigens niet moeilijk om negatieve entiteiten uit iemands energieveld te verwijderen. Het vraagt een deskundige en sterke sjamaan en wat wierook. De sjamaan communiceert met de entiteit en maakt je aura schoon met verschillende soorten wierook. Zo worden negatieve geesten ook uit huizen verwijderd. Het is niet voor niets dat er in kerken met wierookvaten wordt gezwaaid. Onze werkelijkheid is namelijk veel groter dan wat de ‘wetenschap’ waarneemt.

Algemeen, Artikelen, Politiek

De ruggengraat van onze democratie

Ik ging begin deze week een pizza halen en tot mijn stomme verbazing stond er bij de Corona-regels van het restaurant dat je alleen met meer dan 2 personen aan een tafel mocht zitten als je allemaal uit hetzelfde huishouden kwam. Dat betekent dat ik illegaal bezig was, toen ik buiten op het terras aan één tafel met mijn man en dochter op de bestelde pizza’s zat te wachten. We staan namelijk alle drie op een ander adres ingeschreven.

Tot 4 maanden geleden leefde ik naar mijn idee in een vrij land, maar nu zijn heel veel mensen doodsbang dat ze aan een verkoudheid zullen overlijden. Deze angst is zo groot dat er de meest belachelijke regels worden ingevoerd, die regelrecht tegen onze grondrechten ingaan. Je mag niet meer zomaar de trein nemen, je moet 1,5 meter afstand houden van andere mensen en mag ze niet meer aanraken of knuffelen. Met meer dan honderd mensen bij elkaar komen of demonstreren is zonder gezondheidscheck verboden. De regering probeert zelfs noodwetten in te voeren, waarbij de minister direct in de samenleving kan ingrijpen, zónder tussenkomst van het parlement.

Bijeenkomsten en gesprekken moeten bij voorkeur online plaatsvinden en doordat er laatst weer flink geklooid was met mijn Gmail weet ik dat dat zo lek is als een mandje. Een goede hacker kan overal bij, zeker als de staat of de smartphone zelf hem of haar faciliteert met alle wachtwoorden en gegevens. Enthousiast houden mensen via Whatsapp en sociale media hun persoonlijke dossiers bij voor de veiligheidsdienst. Psychiaters praten online met hun patiënten over de meest intieme zaken en ook alle werkbesprekingen vinden via Zoom, Microsoft Teams of Skype plaats. Bovendien stelt onze regering voor een jaar lang alle online-communicatie te mogen inventariseren en opslaan. Met 5G – waarvan de straling onze gezondheid bedreigt – gaat dat veel gemakkelijker.

Zijn er mensen in het vrijzinnige, kritisch denkende, tolerante Nederland, die tegen deze trends ageren? Slaan mijn hoger opgeleide kennissen en vrienden op deze extreem zorgelijke ontwikkelingen aan? Nee. Op een enkeling na zijn ze zo goed gehersenspoeld door het systeem dat ze als makke schapen slikken voor zoete koek waar Baas mee komt. Baas wil ons immers beschermen tegen een snotterige neus en keelpijn. En ja, ik weet heel goed dat er in New York talloze doden zijn gevallen, maar dat is geen reden om in een keer je burgerlijke grondrechten op te geven.

Dankzij mijn gidsen weet ik namelijk dat het Corona-verhaal niet is wat het lijkt. De ziekte is een instrument om de wereldbevolking eronder te houden, terwijl de Bron juist wil dat we een nieuwe tijd ingaan. Een pandemie creëren in een laboratorium en daardoor de mensheid in slavernij houden, vind ik eerlijk gezegd zo subliem dat ik daar mijn broeders en zusters van de donkere kant voor wil complimenteren. Een staaltje psychologische oorlogsvoering zonder weerga, maar ik trap er niet in. Ik zal strijden voor mijn vrijheid tot ik er bij neerval. Nooit ga ik buigen voor een macht die corrupt is en alleen zichzelf in stand wil houden, ten koste van de planeet en de mensheid.

Intussen zie ik gelukkig ontzettend veel mensen de 1,5 meter-regel overschrijden. Als de lockdown zin heeft gehad zou dat nu tot een explosie van het aantal ziektegevallen moeten leiden. Dat is, voor zover ik weet, nog niet gebeurd.

Columns, Politiek

Het principe van niet delen

Ik heb onlangs een erfenis van een tante gekregen en weet niet hoe ik het heb. Er staan bedragen op mijn bankrekening die er nog nooit op hebben gestaan. En dan verbaast het mij dat binnen een familie de een zoveel geld kan hebben en de ander praktisch niks. Nu zat dit geld in een huis en dat komt dan pas vrij als je het verkoopt, maar toch.

Ik zie dit principe namelijk door onze hele samenleving heen. De een crepeert, terwijl de ander in luxe leeft én geen poot uitsteekt om de persoon die minder fortuinlijk is te helpen. Dat dit normaal zou zijn, vind ik verbijsterend. Ik weet niet wat de rijke persoon denkt: ach arme, stik jij maar. Ik heb hier hard voor gewerkt en jij doet niks. Anders zou je niet zo arm zijn. Maar het leven kan tegenzitten: je wordt ziek, werkloos, gaat scheiden.

En het maakt wel degelijk uit waar je geboren bent. Dan is er kapitaal in de familie en ook de mensen met wie je omgaat – vrienden, partners – zullen meer geld en bezit hebben: jouw klasse. Door rente groeit dit kapitaal uit zichzelf. Een rijke man zei jaren geleden tegen een kennis: het eerste miljoen is hard werken, maar daarna gaat het vanzelf. Want je kunt geld met geld verdienen. Volgens de islam is dat niet toegestaan en ook bij ons in de middeleeuwen was het zondig om met niks, zonder arbeid, geld te verdienen aan rente.

Bij de indianen/de bewoners van de First Nation in Noord-Amerika was het principe van niet delen ondenkbaar. Je status nam juist toe naarmate je meer weggaf. En eerlijk gezegd is er een psychopathische mindset voor nodig om alles voor jezelf te houden en geen kick te geven terwijl de ander lijdt. Dat is een houding voor machines zonder gevoel en overlevers onder zeer barre omstandigheden waarin het jij is of de ander, maar niet voor mensen in een normale tijd.

Er is op deze aarde namelijk genoeg, als iedereen maar met elkaar deelt en niet meer neemt dan hij/zij nodig heeft. Koningshuizen en miljardairs mogen zich van mij achter de oren gaan krabben waar ze in godsnaam mee bezig zijn. Dat jij van gekkigheid niet weet waar je je geld aan moet uitgeven, terwijl de ander bij de voedselbank staat, dat kan echt niet.

In Amsterdam-Noord zie ik dat het juist de allerarmsten en zieken zijn die elkaar helpen. Zij weten immers wat het is om niks te hebben, terwijl er niemand naar je omkijkt. En zo heeft de Bron het leven op deze planeet nooit bedoeld.

Artikelen, Politiek

Het coronavirus en de nieuwe kleren van de keizer

Ik ben deze week veel met de maatregelen rondom het coronavirus geconfronteerd. Bij de Hema staan pijlen waar je naar binnen moet en waar naar buiten. Bij de ingang staat een verkoopster de hele dag handvatten van winkelmandjes te desinfecteren. Op de pont is een mondkapje verplicht, net als in de trein. En bij een restaurant werd me zelfs gezegd dat als ik binnen wilde zitten, ik mijn naam en telefoonnummer moest opgeven. Dan kon ik worden gebeld en ondervraagd op corona-symptomen als er iemand ziek werd. Mijn buurjongetje is met hooikoorts door zijn juf van school gestuurd.

Ik heb een stoffen mondkapje, maar als er zeer dodelijk virus heerst dat op de longen slaat verwacht ik absoluut niet dat dit stukje stof ook maar iets zal tegenhouden. Ik doe het voor de overheid om een boete te voorkomen en angstige mensen om me heen gerust te stellen. Ook die 1,5 meter is in mijn ogen onzin. Mensen overschrijden de grens vaak en wanneer je een tijd lang in dezelfde ruimte verkeert als iemand met een zeer besmettelijke, dodelijke ziekte die op de longen slaat, helpt die afstand volgens mij ook niet.

In die zin heb ik eigenlijk het idee dat we met de nieuwe kleren van de keizer te maken hebben. Mensen zijn bang voor een onzichtbaar virus. Elke persoon kan het bij zich dragen en elk voorwerp kan zijn aangeraakt door iemand met deze ziekte. Als je niks test weet je eenvoudigweg niet of je het hebt, maar mensen zitten ervoor achter plastic platen, desinfecteren hun handen de hele dag (wat ook de goede bacteriën doodt) en mogen elkaar niet meer omhelzen op begrafenissen, noch zorgen voor een partner of ouder die sterft aan corona. Dat is laatste is waanzin en dat hebben ze zelfs in de middeleeuwen met de zeer dodelijke pest niet als regel opgelegd.

Op deze manier creëren we een zeer angstige, vijandige en eenzame wereld. En wat wordt dan erger: het virus of de maatregelen ertegen? Als de lockdown zin heeft gehad, zou nu het aantal besmettingen moeten exploderen. Dat is naar mijn idee nog niet het geval.

Ik vind het sowieso onzin om voor een dodelijke ziekte met zijn allen verplicht binnen te moeten zitten. Daar zou een keuze in mogelijk moeten kunnen zijn. Ik kies in echt moeilijke situaties altijd voor een erop of eronder: je pikt het virus op en je redt het of je redt het niet. Want ik pieker er niet over om mijn vrijheid op te geven. Met de pest gingen de middeleeuwers toch ook niet met zijn allen binnen zitten? Of accepteren dat er een plotseling een “nieuw normaal” was, waarbij je voorgoed op 1,5 meter afstand van elkaar zou blijven?

En waar offeren we onze vrijheid voor op, ons recht om bijvoorbeeld in een groep bij elkaar te komen? Een kennis die huisarts is kon bij zichzelf testen of ze het coronavirus had. Ze testte positief. Wat waren haar klachten? Een lichte verkoudheid. Zijn we hier met zijn allen bang voor? Gehoorzamen we daarom klakkeloos een overheid, die voor onze veiligheid zelfs met noodwetten wil gaan regeren? Elke minister zal zonder tussenkomst van het parlement eigenhandig evenementen en grote bijeenkomsten kunnen verbieden. Welkom in Poetins Rusland waar demonstraties verboden zijn. Toen een advocate in Berlijn tegen de lockdown protesteerde is ze opgesloten in een psychiatrische inrichting,

Denk ik daarom dat het virus niet bestaat en niet schadelijk is? Nee, dat denk ik niet. Kijk naar het dodental in New York, Italië en Spanje en je schrikt. Maar naar mijn idee hebben we die variant van het virus hier nog niet gehad, of het moet in Brabant en Limburg zijn. En ook de klachten die corona-patiënten na maanden nog hebben zijn niet mals, maar dat is helaas vaker de nasleep van een zware griep.

Als ik mijn gidsen goed begrijp heb ik het virus tot nu toe drie keer gehad. De eerste keer was heftig. Om 9 uur ‘s ochtends was ik nog gezond. Rond het middaguur voelde ik me niet lekker. Om half 3 was ik ziek en om half 6 kon ik mijn bed niet meer uit. Dat duurde twee dagen. Op dag 4 kon ik weer naar buiten, maar op dag 7 was ik weer ziek. En een week later ook weer. Dit speelde zich af voor de lockdown en toen er in Amsterdam net 1 geval van corona bekend was. Een hardnekkig virus dus. Maar gelukkig niet zo erg dat ik naar het ziekenhuis moest. Bovendien weet ik dat mijn lichaam veel sterker is dan gemiddeld. De tweede keer corona was het een verkoudheid. De derde was het een lichte verkoudheid.

Daarom vrees ik toch dat we en masse zijn gehersenspoeld en bang voor een onzichtbare vijand, die in veel gevallen niet harder toeslaat dan een gemiddelde zware griep. En daar is nu totale paniek voor uitgebroken? Ik zie ook een samenleving die in het algemeen niet meer zoveel ellende gewend is.

Wat mij shockeert is dat we totaal niet kritisch staan tegenover een overheid, die de regels opstelt. Als bange schapen accepteren we zonder protest een zogenaamd ‘nieuwe’ samenleving. Dat feit jaagt mij eerlijk gezegd veel meer angst aan dan het virus zelf.

Ik wil daarom oproepen tot kritisch nadenken en niet klakkeloos te accepteren waar de regering mee komt. Dankzij mijn gidsen weet ik dat het systeem zichzelf wil handhaven en het coronavirus gebruikt als instrument. De mens is een slaaf die niet zelf zijn of haar leven inricht, maar die zich jaar in jaar uit vijf dagen in de week laat uitmelken in een baan tot alle kracht verdwenen is en je oud en uitgeput met pensioen mag. Je vecht met je medemens om geld, eten en een dak boven je hoofd. Je vecht omdat de een wit is en de ander zwart. Je vecht omdat je niet anders kunt. Verdeel en heers, heet dat.

Kom daarom tot bezinning en overdenk wat in jouw leven écht belangrijk is. Je oude moeder een knuffel geven en haar hand vasthouden als ze overlijdt. Je kind in alle rust te zien opgroeien en hem haar begeleiden op een levenspad dat overvloed en geluk biedt. Geen stress, permanent tekort en nooit genoeg zijn.

In tegenstelling tot wat het coronavirus ons wil doen geloven zijn we namelijk op weg naar een schitterende nieuwe tijd, waarin een kapitalistisch systeem niet langer de aarde vernietigt en de mens degradeert tot machine. Maar we moeten zelf deze verandering maken.

Sta daarom op en begin vandaag nog met het creëren van een leven waar jij écht naar verlangt. Wat waren je kinderdromen? Wat zou je doen als je elke dag vrij was? Ga in stilte zitten met je beschermengelen en luister naar de ideeën die in je opkomen. Stel een vraag, trek een orakelkaart en zie wat die zegt. De Bron wil namelijk dat we gelukkig zijn.

Columns, Psychologie

Romeo en Julia en het westerse ideaal van liefde

Ik heb lang gedacht dat de meeslepende, dramatische romantiek van een paar als Romeo & Julia of Cathy & Heathcliff (Wuthering Heights) het summum van liefde was. Hoge toppen, diepe dalen, intens geluk en intense pijn. Dat dit eerder op een verslaving lijkt dan op geluk is me tot voor kort enigszins ontgaan. Zit je leven na leven te smachten naar een karmische soulmate die je rot behandelt, dan zou er op een gegeven moment toch een kwartje moeten vallen. En nu lijk ik deze levensles eindelijk te pakken.

Maar wat in dit proces niet meehelpt is het westerse ideaal van liefde. Stort je je niet te pletter van een klif dan kan het toch geen Ware Liefde zijn. Dat menig vrouw daar in de wereldliteratuur aan ten onder gaat (denk Ophelia, the Lady of Shalott of Anna Karenina) moeten we dan maar even vergeten. Patriarchale mannen daarentegen willen nogal eens een crime passionel plegen. Zoals een voormalig rechtbankverslaggever mijn journalistiek-klas vertelde: is er een vrouw vermoord, dan is het in 99 van de 100 gevallen gedaan door haar partner of ex. Tja, true love of ware destructie?

Waar mijn gidsen mij via het trekken van kaarten op wezen is dat dit drama in wezen een vorm van liefde is voor onvolwassen mensen, pubers zo je wil, die uit emotioneel onvermogen graag zichzelf en/of een ander in het ongeluk storten. En het is inderdaad niet saai (we moeten de roddelbladen toch vullen), maar waren punkrocker Sid & Nancy nu echt zo gelukkig? Uiteindelijk legden ze allebei het loodje. Zij werd vermoord. Hij overleed aan een overdosis heroïne. Een nogal uitputtende manier om je leven te líjden.

Een gelijkwaardige relatie tussen twee emotioneel volwassen mensen kan de basis zijn voor rustig Geluk. En dat klinkt inderdaad wat saai 🙂 Maar zelfs dan heb je altijd nog anderen nodig: familie, vrienden, collega’s. Want je partner kán niet alles bieden: je geliefde, je vriend, je psychiater, je huishoudster, je ouder. Een relatie heeft lucht nodig en twee mensen die ook zelfstandig kunnen functioneren. We hebben allemaal behoefte aan tijd voor onszelf. Hoeveel je ook op elkaar lijkt en je belangstelling overeenkomt: je bent geen eeneiige tweeling, noch elkaars bezit.

Het feit dat onze westerse samenleving is opgesplitst in stellen, al dan niet met kinderen, vind ik daarom verontrustend. Je wilt in veel gevallen volgens mij niet weten wat er écht achter die voordeuren gebeurt. Met de corona-lockdown nam het huislijk geweld direct toe. Eerst trouw je met de Ware, tien jaar later scheid je van de Vijand. In beide gevallen mag dat extreme beeld wat worden bijgebogen. En het keurslijf van het kerngezin mag van mij ook verdwijnen.

Liefde is als een plant, die je koestert en niet om de beurt met een bijl te lijf gaat. Hoe enerverend dat ook is. Het kent vele vormen en fasen, waarbij de geliefden elkaar niet moeten verstikken, maar vrij laten, zodat er ruimte is voor beiden om hun eigenheid te bewaren. Een relatie kan de slagroom op de taart zijn, maar nooit alle honger stillen. Leven in groepsverband is gezonder dan van een persoon afhankelijk zijn. Zo kun je altijd in vrijheid naar de ander toe bewegen.

Gedichten

Liefde

Liefde is als een vlinder

Die je niet moet treffen met je vuist

Maar koesteren als droogbloemen

Of een pasgeboren kind

Elke dag kan de liefde maken of raken

Ze is vrij

en vindt haar eigen pad

Je kunt haar niet dwingen

Alleen hopen dat ze groeien zal

onder liefdevol licht

en zachte handen

Gedichten

Astronaut

Zullen we morgen samen theedrinken?

Dan kan ik nog eens uren naar je staren

Om te kijken waar je uithangt

Of hoe vaak je aan je haar zit

Met je handen rank en recht

Je nicotine-bruine vinger

Hoe je lacht

En blozend vraagt wat ik toch zie

Dat je dat niet gewend bent

Om één tel later wederom

Met een intense blik de ruimte te verkennen

De verschillende lagen van de werkelijkheid

De jouwe

En de mijne

Soms ben je dichtbij

En soms mijlen ver weg

Op een maan, ster of planeet

Die alleen binnen jouw bereik ligt

Hoewel ik je ogen volg

En je elastische geest zie

zich verplantend en verplaatsend

In mensen of dingen

Om altijd weer terug te keren

Naar hier

En dit moment

Om als een ballon

Een stukje boven de aarde te blijven zweven

Tot de kust écht veilig is

Artikelen, Spiritualiteit en religie

Vriendschap in Tibet tussen non en journaliste

Recent ben ik begonnen met het lezen van een boek dat ik al jaren in huis had (zoals zoveel van mijn boeken ongelezen, zucht) Een vriendschap in Tibet (2007) van Britse schrijfster/journaliste Claire Scobie. Ze vertelt het verhaal van haar band met Ani, een Tibetaanse non. Nu vond ik het gedweep van westerlingen (bijvoorbeeld Brad Pitt of Richard Gere) met Tibet en de Dalai Lama altijd wat irritant, maar dit boek heeft me echt geïnteresseerd gemaakt in een bergachtig land dat sinds 1950 bezet is door China.

Nu hebben vrouwen en religie sowieso mijn belangstelling, dus nonnen zeker. Die haken aan vorige levens en zijn bovendien onafhankelijk van mannen, wat vroeger altijd mijn stokpaardje was. Ani reist als pelgrim permanent door Tibet, leeft van aalmoezen en mediteert onder zeer sobere omstandigheden in grotten hoog op de berg. Claire probeert – als op materie georiënteerde westerling – haar spirituele voetstappen te volgen.

Je krijgt zo een goed beeld van een heel andere manier van leven dan wij als moderne Europeaan gewend zijn. Van de lessen in meditatie kan ik zeer veel opsteken: wat het met je geest doet als je dat goed praktiseert. Het kan je letterlijk verlichten door je energieveld op een stabielere, hogere frequentie te brengen. Omdat ik te ongeduldig ben heb ik zelf nog steeds moeite met mediteren, hoe vaak mijn gidsen me ook vermanen dat ze zo gemakkelijker contact met me kunnen leggen. Ani’s leven heeft in mijn ogen meer zin dan dat van niet-spirituele westerse mensen die alleen achter hun agenda, geld of status aanrennen.

Zoals in de meeste patriarchale religies wordt er binnen het Tibetaanse boeddhisme helaas neergekeken op vrouwelijke geloofsgenoten: een non staat in de rangorde onder een monnik. Tara, godin van compassie met 21 gedaanten, heeft daarom lang geleden gezworen dat ze elk leven opnieuw zou incarneren als vrouw om te bewijzen dat ook zij de staat van verlichting kunnen bereiken. En Ani laat zich niet ontmoedigen, hoezeer het atheïstische Chinese regime Tibetaanse nonnen en monniken ook vervolgt.

Wat mij bijzonder interesseert is dat er binnen de spirituele praktijken van het Tibetaans boeddhisme kennis is van de werking van energievelden en chakra’s (de verschillende energiecentra in je lichaam), zoals bijvoorbeeld hoe je je veld kunt helen en chakra’s opschonen. Het is ontzettend jammer dat westerse doktoren, zeker psychiaters, hier geen weet van hebben. Medicatie kan een oplossing zijn, maar er is nog zoveel meer mogelijk om psychische problemen te lijf te gaan. Daar is een wereld te winnen.

Ik wil in ieder geval zeker een keer op pelgrimstocht naar Tibet. Door me met spiritualiteit te verbinden krijgt mijn wereld zoveel meer diepte. Het is alsof ik aan mijn kruin omhoog wordt getrokken richting de sterren, terwijl mijn voeten tegelijkertijd stevig verankerd op de aarde blijven staan. Het geeft mijn leven meer zin. Ik kan me met oude kennis verbinden, die ik eigenlijk mijn hele leven al slapend in me had.

Artikelen, Feminisme

De opstand van Boudicca tegen het systeem van Blanke Man

De opstand van de Keltische koningin Boudicca tegen de Romeinen in 61 na Christus is helaas mislukt. Ze heeft niet kunnen beletten dat hun sandalen haar land vertrapten en soldaten haar dochters verkrachtten. Want de vrouw was ondergeschikt aan de Romeinse patriarch en de beschaving van het verstand woog zwaarder dan de natuur, gevoelens en intuïtie. Nu bijna 2000 jaar later pleit ik voor een nieuwe opstand tegen een patriarch, de nazaat van de Romein, die ik – als abstracte categorie – Blanke Man noem. Want de aarde, mensen en dieren lijden onder het huidige kapitalistische systeem.

Koningin Boudicca
Boudicca was koningin van de Iceni, een Keltische stam die in East-Anglia, Groot-Brittannië, woonde. Haar man Prasutagus had een verbond gesloten met de Romeinen en daarom erfde na zijn dood keizer Nero een deel van zijn bezit. Maar ook de twee dochters van Prasutagus erfden, want de positie van de vrouw was bij de Kelten veel meer gelijk aan die van mannen dan in het oude Rome. Vrouwen konden regeren en legers leiden; diplomaat, leraren en profeten zijn. De Romeinen accepteerden het erfrecht van de dochters niet. Ze eisten met geweld alle bezittingen op en zouden Boudicca hebben gegeseld en haar dochters verkracht. De koningin besloot in opstand te komen, gesteund door andere Keltische stammen. Maar de Romeinen hebben haar leger uiteindelijk verslagen en zij zelf is korte tijd later gestorven, door zelfmoord of ziekte.

Kelten en Romeinen
Omdat ik grote affiniteit met de Kelten heb trok ik in discussies met mijn ex-man altijd partij voor hen en niet voor de Romeinen, waarop hij antwoordde “What have the Romans ever done for us?”; verwijzend naar de Monty Python-scene uit de film Life of Brian (1979). John Cleese stelt daarin de retorische vraag ‘Wat hebben de Romeinen ooit voor ons [Joden] gedaan’ (hij bedoelt niks), waarop zijn eigen mannen hem tegenspreken en roepen wat ze allemaal wél hebben gedaan: van het bouwen van aquaducten, wegen en badhuizen tot het aanleggen van riolering, waterleiding en irrigatiekanalen; het organiseren van gezondheidszorg en onderwijs, tot orde houden en de vrede bewaren.

Goed, dat geef ik toe, maar mijn punt is: de Romeinen hebben met hun komst ook Keltische cultuur kapotgemaakt. De beschaving van de Romeinen en het verstand hadden voorrang. De patriarch keek neer op de vrouw. De blote voet van de Kelt maakte plaats voor de Romeinse sandaal en de aarde werd bedekt met aquaducten en wegen. Een blote voet voelt de grond en de Kelt was daardoor beter ‘geaard’: meer in contact met het lichaam, gevoelens, intuïtie en de natuur. De Romein echter zag de Kelt als een domme barbaar : naakt of slechts gekleed in dierenhuid, met lang haar en tatoeages of beschilderde huid. En die barbaar moest worden beschaafd door onderwijs en bekering tot het Romeinse geloof.

First Nation
Net als de Kelten tóen zouden de Indianen in Noord- en Zuid-Amerika nú kunnen vragen ‘Wat hebben de Europeanen ooit voor ons gedaan?’ . En hetzelfde geldt voor Afrikanen, die verscheept zijn als slaaf of wiens land gekoloniseerd is. Zoals Desmond Tutu zei: “Toen de missionarissen naar Afrika kwamen hadden ze de Bijbel en wij het land. Nadat we onze ogen dicht hadden gedaan voor een gebed en ze daarna weer open deden hadden wij de Bijbel en zij het land.” Ook de Aboriginals in Australië of de Maori in Nieuw-Zeeland kunnen zich dezelfde vraag stellen: wat heeft de Europeaan, de blanke man, de patriarch ooit voor ons gedaan?

Blanke Man
Tja, wat heeft de witte man gedaan behalve zogenaamde ‘inboorlingen’ doden, hun land inpikken, hen tot slaaf maken, uitbuiten en de baas over hen spelen in naam van ‘beschaving’? Want de oorspronkelijke bewoners van een land dat werd ‘ontdekt’ door Columbus (Amerika) of Cortés (het Azteekse rijk in Zuid-Amerika) telden niet mee en werden uitgemoord. Het westen van Amerika bijvoorbeeld was ‘leeg’: er woonde ‘niemand’ (behalve wat ‘roodhuiden’). Dat land lag klaar om gekoloniseerd te worden door de witte Europeaan.

Naar mijn idee is nu eindelijk de tijd gekomen dat we gaan afrekenen met dit zeer kwalijke imperialisme en kolonialisme van de witte man. Hij had immers pak hem beet de afgelopen 500 jaar de touwtjes op de wereld in handen. Kijkend naar de staat van de aarde heeft zijn systeem niet goed uitgepakt en zijn er zeer veel slachtoffers gemaakt, zowel mensen als dieren. Om niet te spreken over het verschepen van halve continenten en een wereldorde met een strikte hiërarchie: de witte, heteroseksuele man aan de top, met daaronder de vrouw, mensen van kleur en niet-heteroseksuele voorkeur en de dieren en de aarde daar weer onder.

Natuurlijk zijn niet alle regeringsleiders vandaag de dag wit. Er zijn ook Barack Obamas, Theresa Mays en Angela Merkels. Daarom definieer ik Blanke Man als een abstract begrip, waarbij ‘blank’ voor mij de negatieve bijklank van de patriarch, koloniaal, imperialist en kapitalist heeft. Blanke Man is een mens, die actief meewerkt aan het kapitalistisch systeem dat deze aarde kapotmaakt. Die denkt dat competitie en hiërarchie een goed idee zijn: of het nu gaat om soort (dier/mens), gender, huidskleur, seksuele voorkeur of rijkdom. En die denkt dat je op basis van hiërarchie een ander mag uitsluiten of zelfs naar het leven staan: van Palestijnen die je opsluit en neerschiet in Gaza, vluchtelingen die je in de Middellandse Zee laat verdrinken of Joden die je in Auschwitz vergast.

Opstand
De verworpenen van deze aarde mogen op gaan staan: vrouwen, Indianen, Afrikanen, westerse moslims, Afro-Amerikanen, vluchtelingen, illegalen, dieren, enz. Alle mensen (en wezens) die zijn verteld dat ze ‘minder waard’ zouden zijn mogen hun stem laten horen. Dacht Blanke Man nu bijvoorbeeld werkelijk dat God alleen een witte man zou zijn? Dat geld en status het belangrijkste is in het leven? Dat je geluk net als producten kunt kopen en dat het motto van deze aarde is: ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken?

Vrouwen in het Westen kunnen bij deze opstand een cruciale rol spelen. Zij zitten immers middenin het systeem waar Blanke Man het meeste macht heeft. Alleen moeten vrouwen dan niet als een Margaret Thatcher of Hillary Clinton de rol van Blanke Man overnemen, maar ze moeten het totaal anders aanpakken.

Treesisters
De Britse Clare Dakin, bijvoorbeeld, is een Boudicca van deze tijd. Zij is de oprichter van Treesisters, een organisatie die wereldwijd 2 miljoen bomen per jaar bijplant om de kaalslag van de aarde tegen te gaan. Dakin doet specifiek een beroep op vrouwen, omdat die in een patriarchale samenleving het ontbrekende stuk zijn. De vrouw is in de geschiedenis naar beneden gehaald, onderworpen, geminacht, uit haar kracht gezet en gebruikt; net als de aarde. Terwijl vrouwen met de aarde dragers van het leven zijn. Zij kunnen de uitbuiting van de aarde invoelen, want een moeder is niet vanzelfsprekend; je vervuilt en verkracht degene die je verzorgt en voedt niet. Dan is er geen leefbare wereld meer voor toekomstige generaties. En op zijn zachtst gezegd: de tijd dringt.

Millais en de inboorlinge
Op het schilderij The Romans leaving Britain (1865) van de Britse kunstenaar John Everett Millais is de omhelzing van een Keltische vrouw en haar Romeinse minnaar te zien. De man knielt geëmotioneerd voor de vrouw, terwijl zij bedroefd maar standvastig voor zich uitkijkt en hem troost. Het is bijzonder dat hij – de man, de Romein, de beschaver – de kwetsbaardere partij lijkt, die zich onderwerpt aan de Keltische ‘inboorlinge’. Ook hebben beide blote voeten: de Romein heeft voor zijn geliefde zijn sandalen uitgedaan.

Voor mij symboliseert dit portret een knieval van Blanke Man voor de Ander: de vrouw, de oorspronkelijke bewoner van zijn kolonies en de vrouwelijke kant in hemzelf. De Romein is eindelijk in staat zijn masker van verstand af te doen en zijn emoties de vrije loop te geven. In zijn knielende omhelzing laat hij zien dat hij niet alleen kan staan, maar de rest van de wereld nodig heeft. Sterker nog, hij is er afhankelijk van; in deze knieval zelfs te afhankelijk. Laat de Romeinse soldaat en de Keltische vrouw samen opstaan om op blote voeten, met gevoel voor de aarde, de wereld te bewandelen. Laat de Romein weigeren om nog naar zijn soldatenregiment en de ‘beschaving’ van het oude Rome terug te keren. Man en vrouw, het mannelijke en het vrouwelijke, kunnen in balans samen een duurzame toekomst tegemoet. Of de egotrip van Blanke Man wordt de ondergang van ons allen.

Amerikaanse artieste Ursula Rucker zong op haar album Supa Sista (2001): “I call on all Supa Sistas to emerge from the muck and the mire. Set the brainwashed up masses on fire!” En wellicht vindt Blanke Man dan de kracht om Boudicca excuus aan te bieden voor wat hij heeft aangericht en zal hij zich voor de verandering eens door haar laten leiden.

Word Treesister op www.treesisters.org