Columns, Psychologie

Romeo en Julia en het westerse ideaal van liefde

Ik heb lang gedacht dat de meeslepende, dramatische romantiek van een paar als Romeo & Julia of Cathy & Heathcliff (Wuthering Heights) het summum van liefde was. Hoge toppen, diepe dalen, intens geluk en intense pijn. Dat dit eerder op een verslaving lijkt dan op geluk is me tot voor kort enigszins ontgaan. Zit je leven na leven te smachten naar een karmische soulmate die je rot behandelt, dan zou er op een gegeven moment toch een kwartje moeten vallen. En nu lijk ik deze levensles eindelijk te pakken.

Maar wat in dit proces niet meehelpt is het westerse ideaal van liefde. Stort je je niet te pletter van een klif dan kan het toch geen Ware Liefde zijn. Dat menig vrouw daar in de wereldliteratuur aan ten onder gaat (denk Ophelia, the Lady of Shalott of Anna Karenina) moeten we dan maar even vergeten. Patriarchale mannen daarentegen willen nogal eens een crime passionel plegen. Zoals een voormalig rechtbankverslaggever mijn journalistiek-klas vertelde: is er een vrouw vermoord, dan is het in 99 van de 100 gevallen gedaan door haar partner of ex. Tja, true love of ware destructie?

Waar mijn gidsen mij via het trekken van kaarten op wezen is dat dit drama in wezen een vorm van liefde is voor onvolwassen mensen, pubers zo je wil, die uit emotioneel onvermogen graag zichzelf en/of een ander in het ongeluk storten. En het is inderdaad niet saai (we moeten de roddelbladen toch vullen), maar waren punkrocker Sid & Nancy nu echt zo gelukkig? Uiteindelijk legden ze allebei het loodje. Zij werd vermoord. Hij overleed aan een overdosis heroïne. Een nogal uitputtende manier om je leven te líjden.

Een gelijkwaardige relatie tussen twee emotioneel volwassen mensen kan de basis zijn voor rustig Geluk. En dat klinkt inderdaad wat saai 🙂 Maar zelfs dan heb je altijd nog anderen nodig: familie, vrienden, collega’s. Want je partner kán niet alles bieden: je geliefde, je vriend, je psychiater, je huishoudster, je ouder. Een relatie heeft lucht nodig en twee mensen die ook zelfstandig kunnen functioneren. We hebben allemaal behoefte aan tijd voor onszelf. Hoeveel je ook op elkaar lijkt en je belangstelling overeenkomt: je bent geen eeneiige tweeling, noch elkaars bezit.

Het feit dat onze westerse samenleving is opgesplitst in stellen, al dan niet met kinderen, vind ik daarom verontrustend. Je wilt in veel gevallen volgens mij niet weten wat er écht achter die voordeuren gebeurt. Met de corona-lockdown nam het huislijk geweld direct toe. Eerst trouw je met de Ware, tien jaar later scheid je van de Vijand. In beide gevallen mag dat extreme beeld wat worden bijgebogen. En het keurslijf van het kerngezin mag van mij ook verdwijnen.

Liefde is als een plant, die je koestert en niet om de beurt met een bijl te lijf gaat. Hoe enerverend dat ook is. Het kent vele vormen en fasen, waarbij de geliefden elkaar niet moeten verstikken, maar vrij laten, zodat er ruimte is voor beiden om hun eigenheid te bewaren. Een relatie kan de slagroom op de taart zijn, maar nooit alle honger stillen. Leven in groepsverband is gezonder dan van een persoon afhankelijk zijn. Zo kun je altijd in vrijheid naar de ander toe bewegen.

Columns

Het natuurlijke ritme van het leven

Sinds mijn gidsen me een paar geleden als sjamaan hebben aangewezen proberen ze me op een spiritueler levenspad te krijgen. Nu was ik vroeger al wel met New Age-zaken bezig – zoals astrologie, hand lezen en tarot – maar pas sinds mijn omslag een paar jaar geleden heb ik tot mijn schrik gemerkt dat deze wereld écht is.

Anno 2020 is het voor mij normaal om op dagelijkse basis tekens te krijgen. Het trekken van kaarten biedt me veel steun als aanwijzing voor de dag die komen gaat of hulp bij een moeilijke situatie, maar voor iets als mediteren (waar de gidsen voortdurend op hameren) ben ik eigenlijk meestal te druk. Net zoals de gemiddelde moderne mens ren ik van vergadering, naar werk, naar school (mijn kind ophalen), naar mijn vriend, naar weer een andere werkplek (ik ben ZZP’er). Mediteren?? Dat komt er dan vaak niet van. Een beetje oneerbiedig naar de hogere wereld, eigenlijk.

De laatste paar weken word ik regelmatig op de maan en het ritme van de maan gewezen – nieuwe maan, wassende maan, volle maan, afnemende maan – en hoe die verbonden is met onze energiecyclus. Dan realiseer ik me hoe we met onze moderne machine-samenleving eigenlijk ontzettend vervreemd zijn van wat er in de natuurlijke wereld gebeurt. Beton leeft niet. Mensen worden geacht altijd maar door te rennen, tot ze er uitgeput bij neervallen. Of depressief niet meer verder willen. 5 dagen in de week voor een baas moeten werken tot je 67e lijkt wel een soort straf. In de hoop dat je daarna nog een paar goede jaren hebt.

Maar het kan anders. Als iedereen de moed zou vinden om te doen wat je echt met je leven wil (muziek maken, gedichten schrijven, wandelen) dan zou de wereld er heel snel veel beter uitzien. Rusten als je moe bent, zorgen voor een ander, de tijd nemen voor je geliefden. Echt van het leven en de natuur kunnen genieten in plaats van meedoen aan een ratrace met steeds meer afvallers, dat lijkt mij en mijn gidsen een goed plan. Niet meer wakker worden door een wekker, maar omdat je uitgeslapen bent. Doen waar je zin in hebt in plaats van doen wat moet. Zonder een ander te schaden, natuurlijk 🙂

Columns

De verwevenheid van lichaam en geest

Een goede vriendin kreeg de afgelopen week een reset van haar basischakra’s en ze heeft het letterlijk uitgeschreeuwd van de pijn. Deze chakra’s werden geopend en er kwam allemaal oude pijn naar boven en herinneringen aan traumatische gebeurtenissen. Het was alsof haar onderrug een wond was en in brand stond. Er staat nu van 12 – toen was het volle maan – tot 21 december een energiepoort open, waardoor oude pijn in je energiesysteem omhoog komt, gevoeld kan worden en losgelaten. Zo komt er meer plek voor je ziel en hoger zelf. Dit hoeft niet bij iedereen zo heftig te gebeuren als bij mijn vriendin. Zo’n krachtig transformatieproces – waarbij zware, plutonische energie een grote rol speelt – kan alleen worden gedragen door heel sterke mensen/zielen, die al vele malen geïncarneerd zijn.

De eerste chakra is het wortelchakra, dat staat voor je levenskracht, vertrouwen, je basis-veiligheidsgevoel en je aarding. Zijn er door traumatische gebeurtenissen bijvoorbeeld blokkades in dit energieknooppunt van je lichaam, dan ben je met je met je energieveld niet goed verankerd in de aarde (of wellicht helemaal niet). Dit kan tot labiliteit en in ernstige gevallen zelfs tot psychoses leiden. Dit chakra is verbonden met de geslachtsklieren, de testikels van mannen en eierstokken bij vrouwen.

De tweede is het sacrale chakra dat een grote rol speelt in je seksualiteit, creativiteit, relaties en plezier in het leven. Het is verbonden met de schaduwkant van je persoonlijkheid (je angsten, gebrek aan eigenwaarde, slechte eigenschappen) en raakt uit balans door onderdrukte emoties, schuldgevoelens en schaamte. Op lichaamsniveau is dit chakra gerelateerd aan je milt, de blaas, de pancreasklier en je ingewanden.

Het verbaast mij als westerling nog steeds dat je gehele lichaam zo verbonden is met je emoties en je geest. Ons lichaam wordt door artsen gezien als een aparte categorie en niet holistisch behandeld. Terwijl lichamelijke aandoeningen in veel gevallen ontstaan door blokkades in je energieveld. Pas na langere tijd resulteert zo’n blokkade in een fysieke ziekte, die je dan ook op lichaamsniveau moet behandelen. Traumatische gebeurtenissen hebben zelfs impact op celniveau en worden in die zin door je lijf ‘herinnerd’.

Nu kunnen we bij aandoeningen steevast naar medicatie grijpen, maar je kunt daarnaast ook proberen jezelf te genezen op energetisch niveau. Bovendien helpen bepaalde voedingsmiddelen en kruiden je lichaam helen. Voor een goed functionerend wortelchakra werken bieten, gember, waterkers, kaneel, aardbeien en tomaat. Bij het sacrale sakra passen sinaasappelen, mango’s, mandarijnen, wortels, bergamot en antioxidanten. De kans is groot dat je lichaam uit zichzelf trek zal hebben in deze voeding, als het dat nodig heeft.

Wat dat betreft is ons lichaam/energiesysteem veel geavanceerder dan ik aanvankelijk dacht. En het is voor mij nog steeds een raadsel waarom de westerse medici deze zeer oude kennis (het bestaan van chakra’s is duizenden jaren geleden al ontdekt) niet bestuderen en ermee aan de slag gaan. Helaas zijn veel onderzoekers zeer bang voor hun wetenschappelijke reputatie als ze zogenaamd zweverige onderwerpen gaan bestuderen en ook de farmaceutische industrie zal er niet blij mee zijn. Maar laat ons dat niet weerhouden. Alleen de waarheid telt.