Blog

Artikelen

Gedicht – Zoen

Met je regenbroek onder de douche

Jij

Samen zijn

Bang voor seksualiteit

Liefde

En tegelijkertijd

Hunkeren

Naar dichtbij

Samen op de bank

Een zaterdagmorgen

Vrijen in de nacht

Verstrengeld

Aarzelen in de ochtend

Blikken van jou naar mij

Dichtbij

En toch bang

Heel even

Want je verlangt

Naar mij

Net als ik naar jou

Dichtbij

Om te proeven van geluk

Dat op jouw lippen ligt

En de mijne

Artikelen

Kort – Pessimisme bestrijdende gidsen

Ik was de laatste tijd nogal gestrest en pessimistisch doordat ik door omstandigheden nauwelijks nog geld of energie over had. Zoals gewoonlijk had ik alles weer aan anderen weggegeven, dus dat is een levensles die ik nog niet beheers. Gelukkig schieten je gidsen dan te hulp. Als eerste wordt er op straat geseind dat een donkere bril negatieve resultaten oplevert: verwacht je een slechte afloop dan is dat waarschijnlijk ook wat je bewerkstelligt, al was het maar, omdat je er zelf geen vertrouwen in hebt. Want des te meer vertrouwen, des te beter de resultaten.

Ten tweede moet je je gidsen toestemming geven om je te helpen. Dat mogen ze anders niet doen. Ik kreeg een getal op straat dat ik de engelen en aartsengelen moest vragen om in mijn dromen mijn pessimisme op te ruimen. Dus bidde ik in bed of dat kon. Ik weet niet meer wat ik vannacht heb gedroomd, maar vandaag op straat deed ik twee mooie vondsten: twee edelstenen! Ik houd erg van stenen en werk er ook mee, maar ze zomaar tegenkomen buiten gebeurt eigenlijk nooit. Het waren een zonnesteen en turkoois: beide staan bekend om hun helende en optimisme bevorderende werking. Dus de een draag ik nu om mijn pols en de ander zit in mijn portemonnee.

Het verbaast mij nog steeds dat er gratis zoveel hulp voor handen is, waar ik veertig jaar alleen heb geworsteld. En ik weet ook dat ik mijn kennis over de paranormale wereld moet verspreiden, maar ergens voel je je dan toch een gekke henkie of Jehova’s getuige met bekeringsdrang. Maar goed, bij deze dan: we zijn in deze wereld niet alleen en er is hulp voor handen als je erom vraagt. Je moet het hogere wel respecteren en vervolgens doen ze graag met je mee.

Uncategorized

Kort – Over de liefde en elk potje waar een dekseltje op past

Sinds mijn ontwaken in de droom van onze werkelijkheid is mij opgevallen dat ik alle mannen waarvan ik echt heb gehouden al uit een eerder leven kende, sterker nog: ze zitten in mijn zielsgroep, met wie je leven op leven weer incarneert. Ik ben er ook achter gekomen dat mijn ziel een stuk ouder is dan gemiddeld en ook een veel zwaarder pad heeft dan gemiddeld. Het nadeel op relatievlak is dat je niet meer zo gemakkelijk bij iemand past. Een oudere ziel heeft vaak meer diepgang (zonder oordeel), want die heeft al veel meer meegemaakt. En met een zeer zwaar pad, zeg maar de zwarte piste, loop je nogal wat beschadigingen op. Overleef je die, dan ben je in veel gevallen ‘prettig gestoord’, wat je nogal anders dan de rest van de mensheid maakt. De 144.000 Blue Ray 1s die nu op aarde rondlopen – ze hebben een zeer bijzonder energieveld met een lichtfrequentie die direct van de Bron komt – zijn in veel gevallen zo gek als een deur (dat krijg je als je als mens zo’n zwaar pakket voor de kiezen hebt gehad) of ze wijken op zijn minst heel erg af. En nu ben ik blij dat er op mijn aparte potje toch nog een net zo excentriek dekseltje past.

Wanhoop daarom niet als je de liefde nog niet hebt gevonden of wanneer het in je leven zwaar tegen zit. Vertrouw op je levensplan, samengesteld door je hoger zelf en je gidsen. En neem even rust als het echt niet meer gaat. Je bent niet alleen. Keer naar binnen en luister naar je intuïtie. Zet dan even je smartphone uit, want die is volgens mij sowieso voor onze ‘beschermengelen’ een enorm obstakel om ons te kunnen bereiken. Doe even niks: vergeet je werk, vergeet je zorgen. Het komt goed!

Uncategorized

Kort – Vertrouwen in je levensplan

Dacht ik de eerste 40 jaar van mijn leven dat alles mij willekeurig overkwam, al naar gelang de keuzes die ik maakte of de pech die ik had; sinds mijn ontwaken een paar jaar geleden weet ik wel beter. Aan mijn leven ligt een plan ten grondslag dat minutieus wordt gevolgd. Ik zit niet zo’n maximaal 100 jaar doelloos uit. Nee, het leven heeft zin: ik leer lessen en incarneer keer op keer opnieuw met mijn zielsgroep. Sommige van hen kunnen mij ook begeleiden als gids vanaf de andere kant, als een ziel eenmaal gevorderd genoeg is. Ik weet dat mijn ziel dat ook al eerder heeft gedaan en ik herken ook daadwerkelijk mensen uit vorige levens. Een van de mooiste cadeaus van de laatste tijd is mijn vriend. Als ik van tevoren had geweten dat er zo’n fantastisch iemand op me wachtte, dan had ik veel meer vertrouwen in mijn pad gehad. Hetzelfde geldt voor het feit dat we altijd omringd zijn door onze gidsen, die van ons houden en voor ons zorgen. Je kunt zelfs contact met ze leggen door bidden en meditatie. Ze geven je antwoord met intuïtieve ingevingen. Om hulp vragen mag altijd. Sterker nog, zonder deze hulpvraag mogen je beschermengelen niet in actie komen. Wanhoop dus niet als het leven tegenzit. Je bent niet alleen en heb vertrouwen.

Uncategorized

Artikel – De onhandigheid van emoties

Sinds mijn trauma doorbroken lijkt heb ik meer last van emoties. Ik zeg ‘last’, omdat die gevoelens niet altijd gelegen komen. Kon ik vroeger op niveau ‘aangenaam’ verkeren, terwijl ik in bedreigende situaties zat; dat is er tegenwoordig niet meer bij. Sommige gebeurtenissen triggeren zelfs oude pijn en dan zit ik helemaal in een achtbaan. Dit is bijzonder vermoeiend, maar blijkbaar toch iets dat bij het leven hoort. En in mijn eigen huis acht ik me nu na 43 jaar eindelijk veilig genoeg om mijn emoties te ervaren.

In mijn ouderlijk huis moest ik bij elke afschuwelijke situatie een gezicht trekken alsof het normaal was en ik heb uiteindelijk het grootste deel van mijn gevoelens geblokkeerd. Dat leverde zware depressies op, want die energie moet toch op de een of andere manier door je systeem worden verwerkt en losgelaten. Het resultaat van dit alles is soms wel dat ik me bij situaties afvraag welk gevoel er nu precies bij hoort. Tijdens mijn scheiding bijvoorbeeld besloot ik dan maar goed op te letten wat ouders van mijn dochters klasgenoten over dit onderwerp aan raad gaven.

Zo zei een moeder dat ze nog tijden aan haar scheiding had moeten wennen en dat sommige gevoelens plotseling weer de kop opsteken, terwijl je dacht dat je ze al achter de rug had. Dit vind ik nogal onlogisch en ook frustrerend aan emoties, omdat je ze niet onder controle hebt en niet kunt plannen. Ik ben vanuit mijn mind gewend dat ik zo goed mogelijk uit angst iedereen en alles in de hand probeer te hebben. Iets dat in mijn leven vanzelf gaat of stroomt ken ik eigenlijk niet. Bij gevoelens lukt dit echter niet.

Zo kan een gebeurtenis tegenwoordig mijn hele eetlust verpesten. Had ik laatst bij de Indonesiër net eten besteld; zag ik in mijn mail dat het Forum voor Democratie alsnog in een café in de buurt had vergaderd. Ik was woest en kon vervolgens tot mijn frustratie niet meer van mijn maaltijd genieten. Ook een app die ik een paar dagen geleden rond etenstijd verstuurde blokkeerde mijn trek. Sterker nog, het uitblijven van een reactie zorgde dat ik de hele avond rondstuiterde. Bijzonder vervelend en onpraktisch!

Ik merk tegelijkertijd ook nog steeds dat mijn lichaam en geest allerlei strategieën toepassen om gevoelens te ontwijken. Zit ik bijvoorbeeld te veel op de sprookjesverdieping en meen ik overal tekens te zien, dan weet ik dat er waarschijnlijk op de begane grond angst heerst. Dit is het gevoel waaraan ik de grootste hekel heb. Angst voor mijn vaders woede en onveilige situaties thuis zijn de grootste oorzaken geweest om als kind de boel op slot te gooien. Dit heeft me overigens voor entiteiten gespaard, maar kon zielsverlies niet voorkomen. Sterker nog, trauma is een megavorm van het laatste. Ook leverde angst voor mijn ex-man in mijn laatste crisis bijna een psychose op.

Daarnaast kan ik me heel goed in mijn werk storten of gevoelens onderdrukken, wat alsnog intense vermoeidheid of zelfs een burn-out oplevert. Je eigen grenzen aanvoelen is dan ook een aandachtspunt. Zelfs voor mijn gidsen is het lastig om me bij mijn gevoel te krijgen. Vorige maand moest ik bijvoorbeeld oude pijn voelen en opruimen. Voordat ik écht brak en in huilen uitbarstte moest de kat half dood zijn, zonder dierenartsverzekering; ik had twee nachten nauwelijks geslapen en mijn vader had me aangevallen. Pas toen kwamen er gevoelens van diepe wanhoop en eenzaamheid uit kindlagen boven.

De enige emotie die mijn systeem in mijn leven veilig achtte is intense verliefdheid. Dit was ook een truc van mezelf om tijdens mijn scheiding de confrontratie met nare gevoelens uit de weg te kunnen gaan. Zo’n heftige verliefdheid heb ik in mijn leven tot nu toe twee keer meegemaakt en dan sta ik direct zo goed met mijn gevoel in contact dat ik paranormaal begaafd word. Ik kan gebeurtenissen voorzien en zit zo dicht in iemands energieveld dat ik intuïtief informatie over deze persoon krijg, die ik met mijn verstand helemaal niet kan weten.

Een voordeel van al die gevoelens is dat ik de laatste tijd wel vaker en intenser kan lachen. Ik maak ook veel grapjes in mezelf. Mijn dagen hebben door alle deining een meer uitgesproken karakter. Sowieso ben ik met weinig aarde en veel water en vuur een nogal stormachtig type. Ga ik een situatie in, dan is dat helemaal. Mijn gidsen manen me dan ook weleens tot matigheid en niet overal met gestrekt been ingaan. Zo’n zee houd ik lastig onder controle, maar als de wind weer is gaan liggen keert de rust terug.

Uncategorized

Artikel – Over het investeren in wraak en wat je ermee opschiet

Terwijl ik vannacht vlak voor 2 uur als dj in een Amsterdams café net bezig was om de laatste nummers op te zetten, moest ik plotseling de muziek volledig uitdoen. Er was grote consternatie ontstaan, omdat op het herentoilet een flinke ruit van gepantserd glas was gesneuveld. Het is mogelijk (ik heb mijn gidsen achter de hand) dat dit expres gedaan was door een ontslagen werknemer: wraak op zijn oude baas. Maar zou hij zich nu beter voelen?

De eigenaresse van het café maande de bezoekers schel in plat Amsterdams om stilte en ze wilde de cafédeur op slot doen totdat de dader zich meldde. Zij en haar man hadden dit feestje georganiseerd voor hun jongere personeel, dat nu met een domper eindigde. De dader stond natuurlijk niet op en de rest wilde naar huis, dus iemand had de politie ingeseind. Een paar agenten kwam met veel machtsvertoon binnen en de sfeer waar ik urenlang mijn best op had gedaan was naar de knoppen. En een ruit van 2500 euro naar de maan.
Stél dat een ontslagen werknemer uit wraak met voorbedachte rade dit glas expres had vernield, wat is hij hiermee opgeschoten? Hij heeft flink wat energie geïnvesteerd in een negatief plan bedenken en uitvoeren en zijn vermogens op een slechte manier aangewend voor een relatie met een voormalige werkgever, die niet meer bestaat. Zijn ex-collega’s heeft hij opgezadeld met een kater en hij was zelf na het incident ook nog betrokken bij de consternatie, toen de sympathieke  bedrijfsleider woest op hem werd. Dus hoe lag hij na afloop thuis in bed: ha, dat had ik strak voor elkaar?
Hetzelfde patroon zie je in onze maatschappij bij stellen die uit elkaar gaan. Was het op de trouwdag nog ware liefde; met de scheiding is het haat en nijd. Zo kun je je ex, zeker in het geval van kinderen, eindeloos voor de rechter slepen en treiteren met omgangsafspraken en alimentatie. De vraag is: is dit negatief investeren in een verbroken relatie de moeite waard? Zelfs al zou je alle recht hebben om je ex te haten, mijn antwoord is: nee.
Het is veel handiger om los te laten en de ander te vergeven. Níet omdat je moeder Theresa bent, maar omdat je je energie beter in een leuke nieuwe relatie kunt steken. Haat koesteren en wraakacties plannen bestendigt de band met de tegenpartij. Veel mensen die hun ex voor de rechtbank slepen hebben dan ook last van verlatingsangst. Een rechtszaak met je ex is een date (ook al is het een negatieve) en bevestigt dat er nog een binding is.
Narcisten en personen met narcistische trekken zijn ook fan van wraak. Zij hebben veel last van oude pijn en in hun leven geconcludeerd dat actief terugslaan hun recht is. Het gevolg van hun acties echter is dat de oude wond niet geneest, maar alleen maar groeit. Voortdurend richt de narcist zijn of haar aandacht op de eigen kwetsuren, heeft intens zelfmedelijden en wordt zo nog woester op vermeende tegenstanders. Uiteindelijk slaan ze in hun blindheid ook onschuldige mensen voor de snuit. De narcist is dit onderscheid allang kwijt en meent overal de vijand te bespeuren, die hij/zij zelf actief creëert en in stand houdt. Zo kun je je wraak ‘genieten’, waarmee ik hen een heel leuk leven met veel tegenpartijen toewens.
De First Nation (voorheen ‘Indianen’) kennen een mooi verhaal over een witte en een zwarte wolf, die in ieder mensenhart zouden leven. De witte wolf staat voor liefde, licht en vergevingsgezindheid; de zwarte voor haat, angst en wraak. De cruciale vraag is: welke van de twee wolven is groter? Het antwoord: degene die je het meeste voedt.
Investeer jij in wraak en het aanvallen en beschimpen van tegenstanders, dan tune jij in op die lage frequentie, waarmee je ook jezelf gevangen houdt. Tune jij in op liefde en licht en kun je negatieve situaties en relaties loslaten of ombuigen naar iets positiefs, dan beschik je in je leven over meesterschap. Je vijand waardig behandelen, verheft jou. Ook al zou het bij wijze van spreken gerechtvaardigd zijn om je tegenstander in elkaar te timmeren en als grof vuil weg te zetten. Maar, zoals Wayne Dyer zegt, “there are no justified resentments.”
Maak jezelf vrij en geef jezelf toestemming om van citroenen limonade te maken. De ontslagen werknemer moet kijken wat hij van zijn oude baan en ontslag kan leren, ook al zouden zijn wraakgevoelens terecht zijn. Hij moet zijn pijn vergeten, zijn trots opzij zetten en op zoek gaan naar leuk, nieuw werk. Dat is de toekomst, zijn voormalige baas het verleden. De ex moet op zoek naar een nieuwe partner en de narcist zijn of haar wonden helen. Pas dan kun je verder in je leven en groeien op zielsniveau.
Zo kwam Nelson Mandela na bijna 30 jaar gevangenschap op Robbeneiland niet verzuurd en stomend van agressie uit de gevangenis, maar toonde hij zich méester door zijn voormalige witte bewakers vriendelijk te behandelen. Zo loodste hij als eerste gekozen zwarte president Zuid-Afrika langs de rand van een burgeroorlog. Mandela had alle reden om wraak te koesteren jegens een staat die hem zo slecht had behandeld, maar hij deed dat niet. Liever hertrouwde hij en zag in de laatste jaren die hij had zijn kleinkinderen spelen. Ik neem mijn petje voor hem af.
Uncategorized

Artikel – Waarom we het normaal vinden dat alles geld kost en iets gratis zelfs verdacht

Mijn dochter wilde deze week met het warme weer gaan zwemmen, maar ik had daar eigenlijk op dat moment geen geld voor. Ik stelde voor een duik in het Noordhollandsch Kanaal te nemen. Mijn dochter keek enigszins teleurgesteld – ze moet altijd even wennen aan iets dat nieuw is – maar uiteindelijk maakte ze 1,5 uur lang met een ander meisje vanaf de begroeide oever bommetjes in het water. De bomen waren prachtig; het water heerlijk. We hoefden geen toegang te betalen en er was ook geen sluitingstijd. Dus waarom hadden we oorspronkelijk eigenlijk naar dat zwembad met chloor, kunstmatige baden, drukte en een vertrapt grasveld gewild?

Het antwoord is: dat zijn we gewend. We zijn gewend dat alles wat we willen kunstmatig is gecreëerd, in het bezit van een ander en dat we dus moeten betalen voor de bevrediging van onze behoeften. Des te meer geld iets kost, des te waardevoller iets is en des te intenser mensen ernaar verlangen. ‘Gratis’ is zelfs een signaal dat iets niks waard is. Zo vertelde een kennis recent dat niemand afkwam op een cursus die hij gratis gaf, maar dat de deelnemers plotseling toestroomden toen ze voor dezelfde cursus moesten betalen.

Geld is allang geen ruilmiddel meer, maar een doel op zich geworden. Wil je aanzien in deze samenleving, dan moet je een hoog saldo op je bankrekening hebben staan. Je hebt prestige als je baan een dik salaris heeft, ook al is het een zogenaamde ‘bullshit-job’, want iedereen gelooft in de kleren van de keizer.  En je moet dure dingen bezitten, zoals een groot huis, een patserige auto en de nieuwste smartphone. Je kunt het je veroorloven om voortdurend geld voor jezelf uit te geven, ook al gaat dit ten koste van andere mensen en de aarde. En al heb je het meeste geld op de wereld: het is nooit genoeg.

Dat de een veel rijker is dan de ander is vanzelfsprekend. Dit is niet onrechtvaardig, maar een ‘natuurgegeven’. Mark Zuckerberg vindt het normaal, net als voetballers en filmsterren. Onze premier zou onderstrepen dat mensen met veel geld harder werken en meer hun best doen. Zoals schrijver Gerard Reve ooit stelde: “De armen zijn slecht, anders zouden ze niet arm zijn.” En dat is (onbewust) een basisidee van de kapitalistische samenleving.

De superrijken doen zich voor als heiligen. Bill Gates is de messias, omdat hij de helft van zijn vermogen aan goede doelen besteedt. Geld dat wij als burgers eerst persoonlijk aan hem hebben moeten betalen, zodat we gebruik kunnen maken van onze computer. Linux is gratis, maar daar doen de meesten niks mee, want gratis kan niet goed zijn. Ook U2-zanger Bono lobbyt bij de machtigen der aarde voor een betere wereld, maar zijn Ierse band wil in eigen land liever geen belasting betalen en is als brievenbusfirma gevestigd in Nederland.

In de natuur is alles gratis. De zon gaat elke dag uit zichzelf op en onder. De bomen groeien en dragen vrucht voor niks. Het water stroomt. Het vuur geeft warmte. Alleen heeft iemand het idee in ons hoofd geplant dat je deze dingen kunt bezitten en verkopen.

Zo vindt Nestlé-CEO Peter Brabeck het extreem om te stellen dat water een mensenrecht is. Met deze mening spreekt hij de Verenigde Naties tegen, maar goed. Water moet volgens Brabeck net als eten een prijs hebben, zodat we ons bewust zijn dat we er verstandig mee moeten omgaan. Kleinigheid om te vermelden dat Nestlé wereldleider is in de verkoop van water in plastic flesjes. Dit bedrijf is er ook niet vies van om in arme gebieden de waterbronnen op te kopen, om vervolgens de bewoners flesjes Nestlé-water aan te smeren. Ook als het plaatselijke water te verontreinigd is zijn armen in bijvoorbeeld Pakistan en India gedwongen om naar het Nestlé-merk Pure Life te grijpen. Voor geld, wel te verstaan, dat ze niet hebben.

First Nation-chief Seattle had in 1854 al een antwoord voor Peter Brabeck en andere kapitalisten, toen Washington het land van zijn stam wilde kopen. Seattle wist dat als hij dit niet zou toestaan “de blanke man met zijn geweren komt en het in bezit neemt”. Maar hij merkte op:

Hoe kun je de lucht, de warmte van het land kopen en verkopen?

Dat is voor ons moeilijk te bedenken.

Als wij de prikkeling van het water niet bezitten, hoe kunt u het van ons kopen?

Elk stuk van dit land is heilig voor mijn volk…

Een dode witte man vergeet het land van zijn geboorte als hij zijn tocht naar de sterren begint.

Onze doden vergeten dit prachtige land nooit: het is de moeder van de rode man.

Wij zijn een deel van de aarde en de aarde een deel van ons.

Hoe kun je land verkopen dat niemand toebehoort, met een krabbel op een papier (een handtekening op een contract) in combinatie met de overdracht van kleinere papiertjes (bankbiljetten)? Daarom ben ik het volledig eens met wat Rousseau in 1761 in zijn Vertoog over de ongelijkheid schreef:

De eerste die een terrein omheinde en zei: “Dit is van mij”, en mensen vond die zo dom waren om hem te geloven, was de ware stichter van de burgermaatschappij. Hoeveel misdaden, oorlogen, moorden, ellende en verschrikkingen hadden de menselijke soort niet kunnen blijven bespaard, als iemand de palen had uitgerukt of de sloot had gedempt en tot zijn medemensen had geroepen: “Pas op voor deze bedrieger; u bent verloren als u vergeet dat de vruchten der aarde van iedereen zijn en de aarde van niemand is.”

De westerse samenleving is in de greep van een cultuur, die eigenlijk alleen maar uit is op bezit en vernietiging voor geld. Dat is de doodscultuur van Blanke Man (voor mij een abstracte categorie; zie mijn artikel Boudicca en de opstand tegen Blanke Man), die hij vanuit Europa naar andere werelddelen heeft geëxporteerd. Dit onzekere jongetje is pas Man als hij buffels en roofdieren heeft afgeschoten; mensen in grote getale heeft verscheept als slaaf; en al het oerwoud heeft gekapt en platgebrand. Voor geld. De triomf van de verschroeide aarde.

Maar welk mens kan leven op land dat kapot en uitgeput is, waar niks meer groeit? Zoals de Cree-profetie luidt: “Wanneer de laatste boom is omgehakt, de laatste vis gevangen, en de laatste rivier vervuild; dan zullen jullie je realiseren dat je geld niet kunt eten.”

De rijkdom van de aarde behoort toe aan ons allemaal toe. Sterker nog, wij bezitten deze planeet niet, maar beheren haar tijdelijk om door te geven aan onze kinderen. Je bevuilt je eigen huis niet; je mishandelt en vermoordt je huisdieren niet. En als je huis tenslotte vergiftigd is en niet meer bewoonbaar, dan ben je dakloos en heb je geen eten.

Geld bestaat alleen, omdat wij erin geloven. Het is een fiduciair middel; meer niet. Schrijver en kunstenares Hope L. Bourne, die in een caravan woonde op het Engelse platteland, betoogde:

Voor geld, verkopen jullie de uren en dagen van jullie leven, die de enige echte rijkdom zijn die jullie hebben. Jullie verkopen de zonneschijn, de aanvang van de dag en de schemer, de maan en de sterren, de wind en de regen, de groene velden en de bloemen, de rivieren en de frisse lucht. Jullie verkopen gezondheid, vreugde en vrijheid.

De superrijksten bezitten nu de helft van het vermogen op de wereld en het bestaan van voedselbanken in welvarende landen is normaal. Maar als we eerlijk delen is er genoeg voor iedereen. De First Nation-culturen in Noord-Amerika ontleenden status aan vrijgevigheid, niet aan bezit. Laten we alsjeblieft aan hen een voorbeeld nemen. Geniet van aardse rijkdom zonder toegangskaartje, zoals een duik in het Noordhollandsch Kanaal op een warme, zomerse dag.