Column – Het patriarchale recht op agressie

Dat onze planeet in een permanente staat van oorlog verkeert is normaal: altijd, op elk moment wordt er wel ergens gevochten en een conflict beslecht. Dat daarbij agressieve mannen aan de knoppen zitten als Donald Trump, Kim Yong Un of Vladimir Poetin is voor ons ook gewoon. Ze wedijveren met elkaar en maken voortdurend ruzie. De Galactische Federatie vindt dit echter wel een probleem en daarom is de aarde afgeschermd van contact met de rest van het universum, want agressie valt op andere planeten niet onder goede manieren. Het is abnormaal en wordt altijd voortgebracht door angst. Maar vooral jongetjes wordt vroeg geleerd dat dit voor mannen gewenst gedrag is: verdruk je gevoelens – die zijn voor mietjes – en sla erop!

Ook mijn ouderlijk gezin had het meest te lijden onder de agressie van twee heren, gefaciliteerd door de vrouwen. Mijn vader – ernstig mishandeld als kind – was een onredelijke bullebak die om het minste of geringste ontplofte. De woede die hij op zijn echtgenote en kinderen uitleefde had de kracht van een storm. Geen wonder dat mijn angst voor hem en mijn narcistische broer – die niet vaak genoeg kon benadrukken dat ik niks voorstelde omdat ik 7 jaar jonger was – mij traumatiseerde, wat leidde tot zware depressies.

Bovendien is agressie binnen onze samenleving een steeds groter probleem. Het was al normaal dat er in de gevangenis voor het grootste gedeelte mannen zitten. Maar ambulancemedewerkers, politieagenten en conducteurs kunnen hun werk niet meer doen zonder het risico geïntimideerd of zelfs verwond te worden. Burgers zijn namelijk zo gestrest door het systeem en randje overspannen, dat de lontjes nogal kort zijn. Neem het Amsterdamse fietsverkeer: scheldpartijen en opgestoken vingers zijn normaal. Vraag je in een stiltecoupé in de trein of iemand niet wil praten? Boosheid is het minste dat je kunt verwachten. En we blijven maar doen alsof dit acceptabel is. Per slot van rekening is het “a man’s world”.

Maar ik weet dat het veel meer moeite en kracht kost om aardig te blijven. De sterkste mensen zijn lief. Personen die net als ik de wolf als totemdier op hun levenspad hebben eindigen vaak compleet mesjogge. Uit angst gaan ze om het minste of geringste in de aanval. Het wolfspad betekent namelijk dat je zeer gevoelig bent én intens wordt mishandeld. De kwetsuren zijn bijzonder groot, waardoor vooral mannelijke wolven eindigen als Hannibal the Cannibal of Adolph Hitler. Door trauma zijn zielsdelen gevlucht en die plek is vaak ingenomen door entiteiten: rondwarende energiën die nog niet zijn overgegaan naar het licht.

Gelukkig zijn we nu op een punt in ons bestaan op aarde beland, waarop de planeet naar een hogere, liefdevollere dimensie wil: van 3d naar 5d. Om dit te kunnen bereiken zijn er zelfs aartsengelen geïncarneerd. Die hebben in hun energieveld een dusdanig hoge frequentie dat ze mensen in hun omgeving ‘omhoog’ kunnen trekken uit de ‘modder’ van angst, pijn en agressie. Dit is exact wat ik gisteravond als dj heb gedaan, door muziek te draaien en mee te dansen. Zo heb ik meer contact met mijn ziel en hoger zelf en dus meer kracht.

Denk je nu dat ik totaal niet meer spoor? De hogere dimensies mag je vergeten. Als je maar een beetje aardig voor de ander bent 🙂 Want patriarchale agressie is niet normaal.