Gedichten

Liefde

Liefde is als een vlinder

Die je niet moet treffen met je vuist

Maar koesteren als droogbloemen

Of een pasgeboren kind

Elke dag kan de liefde maken of raken

Ze is vrij

en vindt haar eigen pad

Je kunt haar niet dwingen

Alleen hopen dat ze groeien zal

onder liefdevol licht

en zachte handen

Gedichten

Astronaut

Zullen we morgen samen theedrinken?

Dan kan ik nog eens uren naar je staren

Om te kijken waar je uithangt

Of hoe vaak je aan je haar zit

Met je handen rank en recht

Je nicotine-bruine vinger

Hoe je lacht

En blozend vraagt wat ik toch zie

Dat je dat niet gewend bent

Om één tel later wederom

Met een intense blik de ruimte te verkennen

De verschillende lagen van de werkelijkheid

De jouwe

En de mijne

Soms ben je dichtbij

En soms mijlen ver weg

Op een maan, ster of planeet

Die alleen binnen jouw bereik ligt

Hoewel ik je ogen volg

En je elastische geest zie

zich verplantend en verplaatsend

In mensen of dingen

Om altijd weer terug te keren

Naar hier

En dit moment

Om als een ballon

Een stukje boven de aarde te blijven zweven

Tot de kust écht veilig is

Artikelen, Spiritualiteit en religie

Vriendschap in Tibet tussen non en journaliste

Recent ben ik begonnen met het lezen van een boek dat ik al jaren in huis had (zoals zoveel van mijn boeken ongelezen, zucht) Een vriendschap in Tibet (2007) van Britse schrijfster/journaliste Claire Scobie. Ze vertelt het verhaal van haar band met Ani, een Tibetaanse non. Nu vond ik het gedweep van westerlingen (bijvoorbeeld Brad Pitt of Richard Gere) met Tibet en de Dalai Lama altijd wat irritant, maar dit boek heeft me echt geïnteresseerd gemaakt in een bergachtig land dat sinds 1950 bezet is door China.

Nu hebben vrouwen en religie sowieso mijn belangstelling, dus nonnen zeker. Die haken aan vorige levens en zijn bovendien onafhankelijk van mannen, wat vroeger altijd mijn stokpaardje was. Ani reist als pelgrim permanent door Tibet, leeft van aalmoezen en mediteert onder zeer sobere omstandigheden in grotten hoog op de berg. Claire probeert – als op materie georiënteerde westerling – haar spirituele voetstappen te volgen.

Je krijgt zo een goed beeld van een heel andere manier van leven dan wij als moderne Europeaan gewend zijn. Van de lessen in meditatie kan ik zeer veel opsteken: wat het met je geest doet als je dat goed praktiseert. Het kan je letterlijk verlichten door je energieveld op een stabielere, hogere frequentie te brengen. Omdat ik te ongeduldig ben heb ik zelf nog steeds moeite met mediteren, hoe vaak mijn gidsen me ook vermanen dat ze zo gemakkelijker contact met me kunnen leggen. Ani’s leven heeft in mijn ogen meer zin dan dat van niet-spirituele westerse mensen die alleen achter hun agenda, geld of status aanrennen.

Zoals in de meeste patriarchale religies wordt er binnen het Tibetaanse boeddhisme helaas neergekeken op vrouwelijke geloofsgenoten: een non staat in de rangorde onder een monnik. Tara, godin van compassie met 21 gedaanten, heeft daarom lang geleden gezworen dat ze elk leven opnieuw zou incarneren als vrouw om te bewijzen dat ook zij de staat van verlichting kunnen bereiken. En Ani laat zich niet ontmoedigen, hoezeer het atheïstische Chinese regime Tibetaanse nonnen en monniken ook vervolgt.

Wat mij bijzonder interesseert is dat er binnen de spirituele praktijken van het Tibetaans boeddhisme kennis is van de werking van energievelden en chakra’s (de verschillende energiecentra in je lichaam), zoals bijvoorbeeld hoe je je veld kunt helen en chakra’s opschonen. Het is ontzettend jammer dat westerse doktoren, zeker psychiaters, hier geen weet van hebben. Medicatie kan een oplossing zijn, maar er is nog zoveel meer mogelijk om psychische problemen te lijf te gaan. Daar is een wereld te winnen.

Ik wil in ieder geval zeker een keer op pelgrimstocht naar Tibet. Door me met spiritualiteit te verbinden krijgt mijn wereld zoveel meer diepte. Het is alsof ik aan mijn kruin omhoog wordt getrokken richting de sterren, terwijl mijn voeten tegelijkertijd stevig verankerd op de aarde blijven staan. Het geeft mijn leven meer zin. Ik kan me met oude kennis verbinden, die ik eigenlijk mijn hele leven al slapend in me had.

Artikelen, Feminisme

De opstand van Boudicca tegen het systeem van Blanke Man

De opstand van de Keltische koningin Boudicca tegen de Romeinen in 61 na Christus is helaas mislukt. Ze heeft niet kunnen beletten dat hun sandalen haar land vertrapten en soldaten haar dochters verkrachtten. Want de vrouw was ondergeschikt aan de Romeinse patriarch en de beschaving van het verstand woog zwaarder dan de natuur, gevoelens en intuïtie. Nu bijna 2000 jaar later pleit ik voor een nieuwe opstand tegen een patriarch, de nazaat van de Romein, die ik – als abstracte categorie – Blanke Man noem. Want de aarde, mensen en dieren lijden onder het huidige kapitalistische systeem.

Koningin Boudicca
Boudicca was koningin van de Iceni, een Keltische stam die in East-Anglia, Groot-Brittannië, woonde. Haar man Prasutagus had een verbond gesloten met de Romeinen en daarom erfde na zijn dood keizer Nero een deel van zijn bezit. Maar ook de twee dochters van Prasutagus erfden, want de positie van de vrouw was bij de Kelten veel meer gelijk aan die van mannen dan in het oude Rome. Vrouwen konden regeren en legers leiden; diplomaat, leraren en profeten zijn. De Romeinen accepteerden het erfrecht van de dochters niet. Ze eisten met geweld alle bezittingen op en zouden Boudicca hebben gegeseld en haar dochters verkracht. De koningin besloot in opstand te komen, gesteund door andere Keltische stammen. Maar de Romeinen hebben haar leger uiteindelijk verslagen en zij zelf is korte tijd later gestorven, door zelfmoord of ziekte.

Kelten en Romeinen
Omdat ik grote affiniteit met de Kelten heb trok ik in discussies met mijn ex-man altijd partij voor hen en niet voor de Romeinen, waarop hij antwoordde “What have the Romans ever done for us?”; verwijzend naar de Monty Python-scene uit de film Life of Brian (1979). John Cleese stelt daarin de retorische vraag ‘Wat hebben de Romeinen ooit voor ons [Joden] gedaan’ (hij bedoelt niks), waarop zijn eigen mannen hem tegenspreken en roepen wat ze allemaal wél hebben gedaan: van het bouwen van aquaducten, wegen en badhuizen tot het aanleggen van riolering, waterleiding en irrigatiekanalen; het organiseren van gezondheidszorg en onderwijs, tot orde houden en de vrede bewaren.

Goed, dat geef ik toe, maar mijn punt is: de Romeinen hebben met hun komst ook Keltische cultuur kapotgemaakt. De beschaving van de Romeinen en het verstand hadden voorrang. De patriarch keek neer op de vrouw. De blote voet van de Kelt maakte plaats voor de Romeinse sandaal en de aarde werd bedekt met aquaducten en wegen. Een blote voet voelt de grond en de Kelt was daardoor beter ‘geaard’: meer in contact met het lichaam, gevoelens, intuïtie en de natuur. De Romein echter zag de Kelt als een domme barbaar : naakt of slechts gekleed in dierenhuid, met lang haar en tatoeages of beschilderde huid. En die barbaar moest worden beschaafd door onderwijs en bekering tot het Romeinse geloof.

First Nation
Net als de Kelten tóen zouden de Indianen in Noord- en Zuid-Amerika nú kunnen vragen ‘Wat hebben de Europeanen ooit voor ons gedaan?’ . En hetzelfde geldt voor Afrikanen, die verscheept zijn als slaaf of wiens land gekoloniseerd is. Zoals Desmond Tutu zei: “Toen de missionarissen naar Afrika kwamen hadden ze de Bijbel en wij het land. Nadat we onze ogen dicht hadden gedaan voor een gebed en ze daarna weer open deden hadden wij de Bijbel en zij het land.” Ook de Aboriginals in Australië of de Maori in Nieuw-Zeeland kunnen zich dezelfde vraag stellen: wat heeft de Europeaan, de blanke man, de patriarch ooit voor ons gedaan?

Blanke Man
Tja, wat heeft de witte man gedaan behalve zogenaamde ‘inboorlingen’ doden, hun land inpikken, hen tot slaaf maken, uitbuiten en de baas over hen spelen in naam van ‘beschaving’? Want de oorspronkelijke bewoners van een land dat werd ‘ontdekt’ door Columbus (Amerika) of Cortés (het Azteekse rijk in Zuid-Amerika) telden niet mee en werden uitgemoord. Het westen van Amerika bijvoorbeeld was ‘leeg’: er woonde ‘niemand’ (behalve wat ‘roodhuiden’). Dat land lag klaar om gekoloniseerd te worden door de witte Europeaan.

Naar mijn idee is nu eindelijk de tijd gekomen dat we gaan afrekenen met dit zeer kwalijke imperialisme en kolonialisme van de witte man. Hij had immers pak hem beet de afgelopen 500 jaar de touwtjes op de wereld in handen. Kijkend naar de staat van de aarde heeft zijn systeem niet goed uitgepakt en zijn er zeer veel slachtoffers gemaakt, zowel mensen als dieren. Om niet te spreken over het verschepen van halve continenten en een wereldorde met een strikte hiërarchie: de witte, heteroseksuele man aan de top, met daaronder de vrouw, mensen van kleur en niet-heteroseksuele voorkeur en de dieren en de aarde daar weer onder.

Natuurlijk zijn niet alle regeringsleiders vandaag de dag wit. Er zijn ook Barack Obamas, Theresa Mays en Angela Merkels. Daarom definieer ik Blanke Man als een abstract begrip, waarbij ‘blank’ voor mij de negatieve bijklank van de patriarch, koloniaal, imperialist en kapitalist heeft. Blanke Man is een mens, die actief meewerkt aan het kapitalistisch systeem dat deze aarde kapotmaakt. Die denkt dat competitie en hiërarchie een goed idee zijn: of het nu gaat om soort (dier/mens), gender, huidskleur, seksuele voorkeur of rijkdom. En die denkt dat je op basis van hiërarchie een ander mag uitsluiten of zelfs naar het leven staan: van Palestijnen die je opsluit en neerschiet in Gaza, vluchtelingen die je in de Middellandse Zee laat verdrinken of Joden die je in Auschwitz vergast.

Opstand
De verworpenen van deze aarde mogen op gaan staan: vrouwen, Indianen, Afrikanen, westerse moslims, Afro-Amerikanen, vluchtelingen, illegalen, dieren, enz. Alle mensen (en wezens) die zijn verteld dat ze ‘minder waard’ zouden zijn mogen hun stem laten horen. Dacht Blanke Man nu bijvoorbeeld werkelijk dat God alleen een witte man zou zijn? Dat geld en status het belangrijkste is in het leven? Dat je geluk net als producten kunt kopen en dat het motto van deze aarde is: ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken?

Vrouwen in het Westen kunnen bij deze opstand een cruciale rol spelen. Zij zitten immers middenin het systeem waar Blanke Man het meeste macht heeft. Alleen moeten vrouwen dan niet als een Margaret Thatcher of Hillary Clinton de rol van Blanke Man overnemen, maar ze moeten het totaal anders aanpakken.

Treesisters
De Britse Clare Dakin, bijvoorbeeld, is een Boudicca van deze tijd. Zij is de oprichter van Treesisters, een organisatie die wereldwijd 2 miljoen bomen per jaar bijplant om de kaalslag van de aarde tegen te gaan. Dakin doet specifiek een beroep op vrouwen, omdat die in een patriarchale samenleving het ontbrekende stuk zijn. De vrouw is in de geschiedenis naar beneden gehaald, onderworpen, geminacht, uit haar kracht gezet en gebruikt; net als de aarde. Terwijl vrouwen met de aarde dragers van het leven zijn. Zij kunnen de uitbuiting van de aarde invoelen, want een moeder is niet vanzelfsprekend; je vervuilt en verkracht degene die je verzorgt en voedt niet. Dan is er geen leefbare wereld meer voor toekomstige generaties. En op zijn zachtst gezegd: de tijd dringt.

Millais en de inboorlinge
Op het schilderij The Romans leaving Britain (1865) van de Britse kunstenaar John Everett Millais is de omhelzing van een Keltische vrouw en haar Romeinse minnaar te zien. De man knielt geëmotioneerd voor de vrouw, terwijl zij bedroefd maar standvastig voor zich uitkijkt en hem troost. Het is bijzonder dat hij – de man, de Romein, de beschaver – de kwetsbaardere partij lijkt, die zich onderwerpt aan de Keltische ‘inboorlinge’. Ook hebben beide blote voeten: de Romein heeft voor zijn geliefde zijn sandalen uitgedaan.

Voor mij symboliseert dit portret een knieval van Blanke Man voor de Ander: de vrouw, de oorspronkelijke bewoner van zijn kolonies en de vrouwelijke kant in hemzelf. De Romein is eindelijk in staat zijn masker van verstand af te doen en zijn emoties de vrije loop te geven. In zijn knielende omhelzing laat hij zien dat hij niet alleen kan staan, maar de rest van de wereld nodig heeft. Sterker nog, hij is er afhankelijk van; in deze knieval zelfs te afhankelijk. Laat de Romeinse soldaat en de Keltische vrouw samen opstaan om op blote voeten, met gevoel voor de aarde, de wereld te bewandelen. Laat de Romein weigeren om nog naar zijn soldatenregiment en de ‘beschaving’ van het oude Rome terug te keren. Man en vrouw, het mannelijke en het vrouwelijke, kunnen in balans samen een duurzame toekomst tegemoet. Of de egotrip van Blanke Man wordt de ondergang van ons allen.

Amerikaanse artieste Ursula Rucker zong op haar album Supa Sista (2001): “I call on all Supa Sistas to emerge from the muck and the mire. Set the brainwashed up masses on fire!” En wellicht vindt Blanke Man dan de kracht om Boudicca excuus aan te bieden voor wat hij heeft aangericht en zal hij zich voor de verandering eens door haar laten leiden.

Word Treesister op www.treesisters.org

Kort

Hoop: contact met je gidsen in deze tijd

Nu vragen jullie je misschien af of het voor mij verschil maakt dat ik in deze onzekere, bange tijden contact heb met mijn gidsen. Ja, dat maakt voor mij inderdaad uit. Hoewel mijn beschermengelen het totale overzicht hebben van wat er op deze planeet gebeurt en ik niet. Ik kan kaarten trekken en mediteren en dat geeft me echt kracht. Ik weet dat ik niet alleen ben en vol vertrouwen volg ik mijn pad. Zij zullen mij beschermen, wat er ook komt. En daarmee waan ik me niet onkwetsbaar voor het coronavirus, maar ik weet dat er een plan aan ieders leven ten grondslag ligt.

Daarom steek ik jullie graag een hart onder de riem. Koop orakelkaarten, stel een vraag en zie wat voor antwoord je krijgt. Ga mediteren, bidden, praten met God/Godin/de Bron en vertrouw op je ingevingen. Ik hoop dat een voordeel van deze akelige tijd is dat je zult ontdekken wat echt belangrijk voor je is: je geliefden, een zonnige dag, contact met de mensen om je heen. Iedereen moet nu vertragen, niets doen en wat was het ook alweer wat je echt met je leven wilde doen, waar je altijd al van droomde.

Wat mij naast liefde door donkere tijden sleept is muziek (Miles Davis – Kind of Blue), boeken/verhalen en een standvastig geloof dat er iets hogers is. We zijn niet eindeloos op deze planeet, ik weet niet wat de dag van morgen brengt, maar dat je er niet alleen voor staat is een feit. Liefde is belangrijk, elkaar helpen en niet alleen maar achter een agenda aanrennen, waarvan je zelf ook vaak niet meer weet waarom. Houd moed, heb hoop. Er is een plan. En hulp is vlakbij, als je er contact mee maakt.

Kort

Het plezier van het planten van een zonnebloemzaadje

Mijn vriend had me vorig jaar een zonnebloem cadeau gedaan, die al een tijdje uitgebloeid op mijn balkon stond. Hij had namelijk gezegd dat ik er zaadjes uit kon halen, dus daar stond het plantje al een tijd op te wachten. Vanochtend bekeek ik de verdorde bloem en kon aanvankelijk geen zaadjes vinden, totdat ik de kop uit elkaar ploos: er vielen er vier uit! Wat een wonder: je hebt één bloem en je krijgt er vier voor terug! Ik heb de zaadjes in hetzelfde potje geplant, hoewel ik als moderne stadsmens geen idee had of dat nu al kon. De lente-evening – wanneer dag en nacht even lang zijn – is echter dichtbij en gisteravond had ik in een boek over de cyclus van het Keltische jaar gelezen dat dit een tijd is voor zaaien: zowel van plantenzaadjes als nieuwe ideeën voor je leven.

We raken binnen de maatschappij steeds verder verwijderd van onze natuurlijke wortels. Je wordt geacht als machine voortdurend te presteren, terwijl mensen, planten en dieren een cyclus volgen, die opgaat met het jaar, de seizoenen, de maan en de stand van de planeten in ons universum. In deze tijd van angst voor het coronavirus is het platleggen van onze samenleving een kans om daar eens bij stil te staan. Kijk vanavond naar de sterrenhemel, kijk naar de bomen en planten die ontluiken voor de lente, de vogels die zingen: de natuur gaat door. En wij zijn zoveel groter dan machines die geconditioneerd worden door een systeem. We zijn spirituele, energetische wezens met een menselijke ervaring op een prachtige planeet. Dus laten we daar zuinig op zijn. Pluk de dag! Als de wereld morgen vergaat, zou ik vandaag nog een boom planten.

Kort

Het Coronavirus en een andere samenleving

Tot mijn verbazing bevind ik me in een samenleving in paniek, omdat er een ernstig griepvirus is uitgebroken. Ik stond gisteren op een lege pont en voelde me al bezwaard toen ik kuchte. Oorlog, zware depressie, klimaatverandering, een aarde die kapot wordt gemaakt en mensen die hun leven doorbrengen als slaaf van een kapitalistisch systeem lijken mij stuk voor stuk grotere redenen voor het uitroepen van een crisis, maar dat gebeurt niet. Nu zijn we bang voor een ziekte, zet er wellicht een economische recessie in en zullen de meesten nog lastiger in opstand komen tegen een systeem dat zelf ziek en ziek makend is. Ik ben blij dat ik al jaren geen tv meer kijk, want je wordt – nu zeker – overspoeld door negativiteit en angst. De enige oplossing lijkt mij om te proberen je leven anders te leiden en je niet als een marionet door het systeem te laten bespelen. Neem je lot in eigen hand en probeer de wereld voor jezelf en een ander een stukje beter te maken. Wat Big Brother je ook vertelt.

Kort

Niet alleen

Ik heb de laatste tijd met tegenslag te kampen gehad, waardoor ik me somber voelde. In die ellende ben ik dan zo blij dat ik mijn gidsen heb, waardoor ik me er niet alleen voor voel staan. Ik kan kaarten trekken voor advies en houvast. Ook krijg ik dagelijks tekens als ik door de stad fiets. Ik zou tegen iedereen die op deze aardbol rondloopt willen zeggen: je bent niet alleen! We zijn zielen die als mens incarneren en na je dood ga je terug naar de Bron. Aan je leven ligt een plan ten grondslag en de mensen die je ontmoet zijn niet willekeurig, maar cruciale personen zoals je partner, je ouders of kinderen zitten waarschijnlijk in je zielsgroep: de groep waarmee je keer op keer op aarde incarneert. Je bent goed genoeg en vanaf de Andere Kant wordt er altijd van je gehouden. Ik voel me een soort Jehova’s getuige – en dat ben ik in feite ook 😉 – maar als ik jullie een hart onder de riem kan steken, dan doe ik dat graag. Trek orakelkaarten, volg je hart en mediteer. We gaan een nieuwe tijd tegemoet, waar we de kilte en hardvochtigheid van het huidige systeem achter ons zullen laten. En jij bent nodig om dat positieve verschil te maken!

Columns

Het natuurlijke ritme van het leven

Sinds mijn gidsen me een paar geleden als sjamaan hebben aangewezen proberen ze me op een spiritueler levenspad te krijgen. Nu was ik vroeger al wel met New Age-zaken bezig – zoals astrologie, hand lezen en tarot – maar pas sinds mijn omslag een paar jaar geleden heb ik tot mijn schrik gemerkt dat deze wereld écht is.

Anno 2020 is het voor mij normaal om op dagelijkse basis tekens te krijgen. Het trekken van kaarten biedt me veel steun als aanwijzing voor de dag die komen gaat of hulp bij een moeilijke situatie, maar voor iets als mediteren (waar de gidsen voortdurend op hameren) ben ik eigenlijk meestal te druk. Net zoals de gemiddelde moderne mens ren ik van vergadering, naar werk, naar school (mijn kind ophalen), naar mijn vriend, naar weer een andere werkplek (ik ben ZZP’er). Mediteren?? Dat komt er dan vaak niet van. Een beetje oneerbiedig naar de hogere wereld, eigenlijk.

De laatste paar weken word ik regelmatig op de maan en het ritme van de maan gewezen – nieuwe maan, wassende maan, volle maan, afnemende maan – en hoe die verbonden is met onze energiecyclus. Dan realiseer ik me hoe we met onze moderne machine-samenleving eigenlijk ontzettend vervreemd zijn van wat er in de natuurlijke wereld gebeurt. Beton leeft niet. Mensen worden geacht altijd maar door te rennen, tot ze er uitgeput bij neervallen. Of depressief niet meer verder willen. 5 dagen in de week voor een baas moeten werken tot je 67e lijkt wel een soort straf. In de hoop dat je daarna nog een paar goede jaren hebt.

Maar het kan anders. Als iedereen de moed zou vinden om te doen wat je echt met je leven wil (muziek maken, gedichten schrijven, wandelen) dan zou de wereld er heel snel veel beter uitzien. Rusten als je moe bent, zorgen voor een ander, de tijd nemen voor je geliefden. Echt van het leven en de natuur kunnen genieten in plaats van meedoen aan een ratrace met steeds meer afvallers, dat lijkt mij en mijn gidsen een goed plan. Niet meer wakker worden door een wekker, maar omdat je uitgeslapen bent. Doen waar je zin in hebt in plaats van doen wat moet. Zonder een ander te schaden, natuurlijk 🙂

Kort

Kort – De Nieuwe Tijd

De ongeveer 9000 mensen die op deze planeet de macht in handen hebben (ze hebben het geld, de paranormale kennis en fikse chantagepraktijken) zijn volgens mij geïncarneerde engelen, die heel diep zijn gevallen. Ze storten de aarde steeds opnieuw in oorlogen: WOI, WOII en 911 als excuus om het Midden-Oosten in een permanente staat van oorlog te brengen. Als er maar angst en haat gezaaid kan worden.

Sinds de jaren 90 is de inzet dat de islam de nieuwe vijand wordt (zie de mededeling van toenmalig secretaris-generaal van de NAVO Willy Claes) en in 2019 is dat al aardig gelukt. In combinatie met het merendeel van de mensen in armoede laten leven (wie had ook alweer bedacht dat het een goed idee was om de gulden door de euro te vervangen?) zal dit ongetwijfeld zonder ingrijpen op termijn tot een nieuw conflict leiden. De opkomst van extreemrechtse partijen wereldwijd is daarvan een teken.

De machthebbers zullen er alles aan doen om het slavensysteem in stand te houden (werken voor eten en een dak boven je hoofd) dat steeds meer mensen depressief en burn-out maakt. De Bron heeft echter andere plannen. We gaan volgend jaar een grote omslag maken. Het Waterman-tijdperk is begonnen en het vernietigen van de aarde, mensen en dieren zal stoppen. Iedere bewoner op deze planeet mag op gaan staan en kiezen voor liefde, rust, gelijkwaardigheid en geluk.