Artikel – paranormaal – Over spoken die zelfmoord hebben gepleegd

Sinds mijn omslag (3 jaar geleden ingezet) is het voor mij heel normaal dat er zich entiteiten in mijn huis bevinden. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn oma en overgrootvader (van moeders kant) er altijd zijn. Is mijn dochter in huis, dan is mijn oudoom er ook: de jongere broer van mijn oma, gefusilleerd op 2 maart 1945, die haar gids is. Sowieso zitten we met zijn allen in dezelfde zielsgroep van zeemeerminnen en –mannen van de ster Sirius 🙂 Bovendien kan mijn dochter ook totemdieren zien. Op de bank ligt een wolf die ik als huisdier had toen ik Indiaan was en er loopt ook altijd een vos rond; een ander leven van mijn ziel. Plus 10.000 overleden katten, want die houden blijkbaar net zoveel van mij als ik van hen.

Maar, waar ik eigenlijk over wilde schrijven: sinds deze revolutie laat ik mijn huis regelmatig ‘schoonmaken’ door een helderziende vriendin. Ik merkte namelijk op een gegeven moment dat het spookte: voorwerpen verplaatsten zich, zonder dat ik iets deed. Als kind vond ik dat enorm griezelig, nu is het normaal. Hoewel ik ook wel de kriebels kreeg toen bleek dat een in psychotische toestand overleden buurman het even op mij had voorzien. Maar, geen nood, Johannet brengt iedereen naar het Licht en dan is het huis weer rustig. En gelukkig kan ik (nog) niks ‘zien’, zoals mijn vriendin en dochter wél kunnen.

Nu had ik Johannet vanochtend gevraagd om weer langs te komen, omdat een houten zeemeermin in de badkamer zich had verplaatst en een Maria-beeldje in de keuken continu anders stond. Waarop ik het weer terugzette en het beeldje na een uur weer een stukje verschoven was. Ik dacht eerst dat dit de overleden moeder van de buurvrouw was, die weer niet helemaal had begrepen waar haar missiegebied begon en ophield, maar de energie was anders. En de verplaatsingen ook niet zo heftig. Dus ik pendelde om aan mijn gidsen te vragen of er een entiteit in huis was die er niet hoorde en het antwoord was: ja.

In de keuken merkte Johannet nog niet  veel, maar in de badkamer wel. Daar was een magere man van rond de 60, Johan, die onlangs bij mij in de buurt was overleden. Zijn dood was zeer tragisch: zelfmoord. Hij was zó alleen geweest (net als veel mensen in onze samenleving), dat hij had besloten er een einde aan te maken. Waarop Johannet opmerkte dat zelfmoord doodsoorzaak nummer 1 is voor mensen onder de 40. Goed, als ervaringsdeskundige (die volgens mij de enige deskundigen zijn, maar goed: dat is een ander artikel) weet ik hoe erg een zware depressie is en hoe ondraaglijk suïcidaliteit. En ook weet ik hoe ‘killing’ eenzaamheid kan zijn.

Johan had besloten dat hij liever als vrije geest rondwaarde, dan als mens. Als geest kon hij dan eens bij de ene buur kijken en dan weer bij de andere. Terwijl de gelegenheid tot contact voor een entiteit met mensen eigenlijk nihil is. De meesten geloven immers niet in spoken en als ze je wel opmerken worden ze zeer waarschijnlijk bang.

Maar het is de bedoeling dat je als overleden mens – je hebt je lichaam verlaten en bent alleen nog geest – overgaat naar het Licht. Naar de Andere kant. Hier zag Johan ook tegenop, want zijn familie stond hem op te wachten en aan die confrontatie had hij helemaal geen behoefte. Dat is natuurlijk mogelijk, maar je moet je levenslessen toch aangaan, ook als entiteit. Na wat aanmoediging van Johannet en mij (zij kan hem zien en horen) sloot zijn moeder hem in de armen en wij waren blij voor hem. Je familieleden zijn na hun dood als het goed is ook wat bewuster, dus waarschijnlijk (en hopelijk) zijn ze aan de Andere kant aardiger voor je, dan tijdens hun leven. Johan is uiteindelijk overgegaan en Johannet en ik dronken nog een kopje thee terwijl we over koetjes en kalfjes praten.

Het mag duidelijk zijn hoe belangrijk stervensbegeleiding is. Een plotselinge of gewelddadige dood is meestal zeer traumatisch. Een geest kan dan echt de weg kwijt zijn en zelfs denken dat hij of zij nog niet dood is. Hoe eenzaam Johan ook was geweest, vanochtend in mijn badkamer (terwijl ik de afwas in de keuken deed) konden Johannet en ik hem echt helpen en steunen in dit moeilijke proces. Sowieso is het schrijnend dat met 7 miljard personen op deze aardbol er zo ontzettend veel mensen alleen zijn. Zeker in het ‘rijke’ westen. Zo eenzaam dat ze alleen nog maar dood willen. Laten we proberen dat met zijn allen te veranderen. En ook zwaar depressieve mensen veel beter begeleiden, zodat ‘aanrijding met een persoon’ op Amsterdam Centraal in de toekomst geen ‘normale’ mededeling meer is.